Bogusławski Hieronim - Historia wersji

Rafal o 10:11, 7 lut 2018

2018-02-07T10:11:52Z

Rafal o 19:52, 19 maj 2017

2017-05-19T19:52:25Z

Rafal o 19:48, 19 maj 2017

2017-05-19T19:48:52Z

Rafal o 09:56, 19 maj 2017

2017-05-19T09:56:34Z

Rafal o 09:55, 19 maj 2017

2017-05-19T09:55:16Z

Rafal o 12:04, 16 maj 2017

2017-05-16T12:04:11Z

Rafal o 21:52, 30 kwi 2017

2017-04-30T21:52:01Z

Rafal: /* Zobacz też */

2017-04-30T20:25:44Z

Zobacz też

Rafal: /* Zobacz też */

2017-04-30T20:24:39Z

Zobacz też

Rafal: /* Zobacz też */

2017-04-30T20:24:19Z

Zobacz też

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 '''Hieronim Adam Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1803, zm. 1870 w Kamieńsku) – polski ksiądz katolicki, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. Wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński. Komendarz parafii w: Chwalborzycach (1837-1839), Głuchowie (1839-1841), Dworszowicach (1841-1854), Starokrzepicach (1854-1859), Suchcicach (1859-1860) i Kociszewie (1861-1862).
-Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
+Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Stanisława, Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Tosinie i Janowie.
 Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był komendarzem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 zarządzał parafią Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie parafią Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
-Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był komendarzem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 zarządzał parafią Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie w parafią Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
+Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był komendarzem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 zarządzał parafią Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie parafią Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
 Znane są jego zapiski kronikarskie, których dokonywał w księgach parafialnych. Część z nich została opublikowana w "Zeszytach Łaskich" w 2011 r. Poniżej prezentowane są wybrane zapiski ks. Hieronima Bogusławskiego.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Zapiski ks Hieronima Boguslawskiego.jpg|250px|thumb|right|Fragment zapisek kronikarskich ks. Hieronima Ścibor-Bogusławskiego z 1833 roku]]
-'''Hieronim Adam Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1803, zm. 1870 w Kamieńsku) – polski ksiądz katolicki, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. Wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński. Proboszcz (lub komendarz) parafii w: Chwalborzycach (1837-1839), Głuchowie (1839-1841), Dworszowicach (1841-1854), Starokrzepicach (1854-1859), Suchcicach (1859-1860) i Kociszewie (1861-1862).
+'''Hieronim Adam Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1803, zm. 1870 w Kamieńsku) – polski ksiądz katolicki, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. Wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński. Komendarz parafii w: Chwalborzycach (1837-1839), Głuchowie (1839-1841), Dworszowicach (1841-1854), Starokrzepicach (1854-1859), Suchcicach (1859-1860) i Kociszewie (1861-1862).
 Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
-Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był proboszczem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 pełnił funkcję proboszcza parafii Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie w parafii Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
+Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był komendarzem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 zarządzał parafią Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie w parafią Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
 Znane są jego zapiski kronikarskie, których dokonywał w księgach parafialnych. Część z nich została opublikowana w "Zeszytach Łaskich" w 2011 r. Poniżej prezentowane są wybrane zapiski ks. Hieronima Bogusławskiego.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.
-Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był proboszczem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 pełnił funkcję proboszcza parafii Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie w parafii Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
+Ksiądz Hieronim Bogusławski do 1832 roku pełnił funkcję kaznodziei ordynariusza Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. W latach 1832–1835 był wikariuszem przy kościele parafialnym w Łasku a następnie w Sieradzu (1835-1836). W latach 1837-1839 pełnił funkcję komendarza w Chwalborzycach koło Uniejowa. Po okresie pracy w chwalborzyckiej parafii został przeniesiony do Głuchowa a następnie do Dworszowic jako komendarz tamtejszego kościoła. Zarządzał parafią i kościołem w Dworszowicach przez kilkanaście lat. Od 24 maja 1854 r. do 12 czerwca 1859 r. był proboszczem w Starokrzepicach. W latach 1859-1860 pełnił funkcję proboszcza parafii Św. Ignacego Loyoli w Suchcicach a następnie w parafii Św. Teodora Męczennika i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kociszewie (1861-1862). Przez kolejnych kilka lat rezydował w Częstochowie. Ostatnie lata spędził w Kamieńsku pełniąc funkcję wikariusza tamtejszego kościoła. Zmarł w 1870 roku.
 Znane są jego zapiski kronikarskie, których dokonywał w księgach parafialnych. Część z nich została opublikowana w "Zeszytach Łaskich" w 2011 r. Poniżej prezentowane są wybrane zapiski ks. Hieronima Bogusławskiego.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Zapiski ks Hieronima Boguslawskiego.jpg|250px|thumb|right|Fragment zapisek kronikarskich ks. Hieronima Ścibor-Bogusławskiego z 1833 roku]]
-'''Hieronim Adam Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1803, zm. 1870 w Kamieńsku) – polski ksiądz katolicki, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. Wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński. Proboszcz (lub komendarz) parafii w: Chwalborzycach (1837-1839), Dworszowicach (1841-1854), Starokrzepicach (1854-1859), Suchcicach (1859-1860) i Kociszewie (1861-1862).
+'''Hieronim Adam Ścibor-[[Bogusławski]] herbu Ostoja''' (ur. 1803, zm. 1870 w Kamieńsku) – polski ksiądz katolicki, kronikarz, kaznodzieja ordynariusz Zgromadzenia Księży Reformatów w Wieluniu. Wikariusz łaski, sieradzki, kłomnicki i kamieński. Proboszcz (lub komendarz) parafii w: Chwalborzycach (1837-1839), Głuchowie (1839-1841), Dworszowicach (1841-1854), Starokrzepicach (1854-1859), Suchcicach (1859-1860) i Kociszewie (1861-1862).
 Syn Salomei z Bobowskich i [[Bogusławski Antoni Onufry|Antoniego Onufrego Bogusławskiego]]. Prawnuk [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkami po mieczu byli – Marianna Chodakowska herbu Dołęga, dziedziczka części Łagiewnik i [[Bogusławski Jakub|Jakub Bogusławski]], dziedzic części dóbr Włocin, a po kądzieli – Marianna Bielska herbu Wierusz i Franciszek Bobowski herbu Gryf, dzierżawcy dóbr królewskich Bieniec. Hieronim Bogusławski miał siostrę [[Bogusławska Petronela|Petronelę Otocką]], dziedziczkę Korczewa oraz braci: Jana, [[Bogusławski Ignacy Napoleon Ścibor|ks. Ignacego Napoleona]], Franciszka Wincentego i [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana]], współwłaściciela Korczewa oraz gruntów rolnych w Janowie.

@@ Linia 32: / Linia 32: @@
 * Z. Pęczkowska, ''Zapiski księdza Hieronima Bogusławskiego, wikariusza przy kościele parafialnym w Łasku, spisane w księgach parafialnych na okoliczność różnych wydarzeń ku potomnym'', "Zeszyty Łaskie", s. 66-72, tom I, 2011.
-* P. Szkutnik, ''Barwna postać w sutannie – ks. Wiktor Krąkowski (1827–1880), administrator parafii Borszewice, cz. I: okres wikariatu (do 1853 r.)'' (w) Biuletyn Szadkowski 8/2008.
+* P. Szkutnik, ''Barwna postać w sutannie – ks. Wiktor Krąkowski (1827–1880), administrator parafii Borszewice, cz. I: okres wikariatu (do 1853 r.)'', "Biuletyn Szadkowski" 8/2008.
-* S. Barcz, ''Tajemnica wyjaśniona?'' (w) Panorama Łaska, nr 5/171/2016
+* S. Barcz, ''Tajemnica wyjaśniona?'', "Panorama Łaska", nr 5/171/2016
 * R. Wróbel, ''Salomea z Rybickich Sicińska XIX- wieczna dobrodziejka łaskiego kościoła'', "Gazeta Łaska".
 * R. Wróbel, ''Gdzie znajdował się cmentarz choleryczny?'', "Gazeta Łaska".