Bogusławski Kazimierz - Historia wersji

Rafal o 21:01, 6 lut 2018

2018-02-06T21:01:40Z

Rafal o 19:41, 24 maj 2017

2017-05-24T19:41:04Z

Rafal o 19:39, 24 maj 2017

2017-05-24T19:39:17Z

Rafal o 13:07, 20 maj 2017

2017-05-20T13:07:33Z

Rafal o 00:10, 25 sty 2015

2015-01-25T00:10:24Z

Rafal o 00:03, 25 sty 2015

2015-01-25T00:03:53Z

Rafal o 00:03, 25 sty 2015

2015-01-25T00:03:23Z

Rafal o 00:02, 25 sty 2015

2015-01-25T00:02:24Z

Rafal o 22:03, 22 sty 2015

2015-01-22T22:03:57Z

Rafal o 22:03, 22 sty 2015

2015-01-22T22:03:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:01, 6 lut 2018
Linia 8:		Linia 8:
	Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].		Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].

−	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. Współpracował z Towarzystwem Wzajemnego Kredytu w Łodzi. W kwietniu 1913 roku został powołany na stanowisko kierownika (dyrektora) Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Łasku, którego prezesem i założycielem był Stanisław Lorentz, dziedzic majątku Buczek. W okresie międzywojennym Kazimierz Bogusławski był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.	+	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. Współpracował z Towarzystwem Wzajemnego Kredytu w Łodzi. W kwietniu 1913 roku został powołany na stanowisko kierownika (dyrektora) Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Łasku, którego prezesem i założycielem był Stanisław Lorentz, dziedzic majątku Buczek. W okresie międzywojennym Kazimierz Bogusławski był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.
		+
		+	W tym miejscu warto przybliżyć najbliższych krewnych Stanisławy Bogusławskiej od strony ojca Włodzimierza Cygańskiego oraz postać jego samego.
		+
		+	Włodzimierz Cygański h. Prus I (10.08.1859 - 1928), właściciel majątków ziemskich: Dąbrowa (pow. łaski), Dąbrówka Szadkowska (pow. poddębicki) oraz Kowalew (pow. łaski). Syn Ludomira (1832-1897), właściciela Dąbrowy (pow. łaski) i Marii z Żakowskich. Wnuk po mieczu Stanisława (1768-1843), właściciela Opiesina (pow. łęczycki) i Anieli z Głuchowskich. Prawnuk po mieczu Aleksandra (1733-1813), dziedzica majątku Cygany (pow. kutnowski) i Franciszki ze Starodworskich. Siostrą Włodzimierza Cygańskiego była Alfreda Leonora, zamężna za Józefem Marcelim Rubachem h. Rubach, z którym miała córki: Józefę, Stefanię, Magdalenę, Janinę Marię oraz synów: Alfreda Ludwika, inżyniera i Ludomira. Włodzimierz Cygański w maju 1899 roku ustąpił siostrze Alfredzie Rubach spadły po ojcu Ludomirze majątek Dąbrowa w pow. łaskim. Decyzję tę motywował faktem, iż dostał kilka lat wcześniej od ojca przeszło 13 tys. rubli, które to pieniądze posłużyły mu do nabycia Dąbrówki Szadkowskiej w pow. poddębickim. W latach 90. XIX w. był dzierżawcą Woli Buczkowskiej w pow. łaskim. Cygański ożenił się z Hipolitą Gruszczyńską (1859-1915), córką Hipolita, właściciela Kowalewa i Franciszki z Tranców. Po śmierci teścia w roku 1897 r. wszedł w posiadanie majątku Kowalew. W okresie międzywojennym był inspektorem hodowli buraka cukrowego. Utrzymywał bliskie kontakty z rodziną Ignacego Cygańskiego, dziedzica Cygan. Zmarł w Łodzi w 1928 roku i został pochowany u boku żony Hipolity w grobie rodzinnym na Starym Cmentarzu w Łodzi.
		+
		+	Dzieci Hipolity i Włodzimierza Cygańskich:
		+
		+	* 1. Zofia (1882-1975), niezamężna;
		+	* 2. Maria (1884-1965), za Tadeuszem Markiewiczem, bezdzietna;
		+	* 3. Helena (1886-1985), za Stanisławem Tuwanem, z którym miała córkę Wandę Tuwan (ur. 1921), za Tadeuszem Dąbkowskim (zginął w Oświęcimiu w 1942 r.);
		+	* 4. Stanisława Elżbieta (1888-1979), za Kazimierzem Bogusławskim h. Ostoja;
		+	* 5. Adam (1889-1940, zamordowany w Katyniu), ożeniony z Marią Czajkowską, bezdzietny;
		+	* 6. Irena (1891-1984), za Ignacym Cygańskim, dziedzicem Cygan, z którym miała synów: Mirosława (1925-2016), historyka, profesora Instytutu Śląskiego w Opolu, ożenionego z Marią Lisowską i Andrzeja (1927-2012), chemika, profesora na PŁ, ożenionego z Janiną Mruk;
		+	* 7. Stefan (1895-1960), kpt. WP, oficer GISZ, ożeniony z Józefą Michalską, z którą miał synów: Włodzimierza (1929-2008), ożenionego z Zofią Dobosz (po których synowie: Tadeusz i Paweł), Czesława (ur. 1932), ożenionego z Urszulą Jankowską i Mariana (ur. 1938);
		+	* 8. Helena (ok. 1900-1965), niezamężna;
		+	* 9. Jadwiga (ok. 1905-1970), za Kazimierzem Sawickim.

← poprzednia wersja		Wersja z 19:41, 24 maj 2017
Linia 8:		Linia 8:
	Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].		Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].

−	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. Współpracował z Towarzystwem Wzajemnego Kredytu w Łodzi. W kwietniu 1913 roku został powołany na stanowisko kierownika (dyrektora) Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Łasku, którego prezesem i założycielem był Stanisław Lorentz, dziedzic majątku Buczek. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.	+	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. Współpracował z Towarzystwem Wzajemnego Kredytu w Łodzi. W kwietniu 1913 roku został powołany na stanowisko kierownika (dyrektora) Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Łasku, którego prezesem i założycielem był Stanisław Lorentz, dziedzic majątku Buczek. W okresie międzywojennym Kazimierz Bogusławski był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski|Janusza Wojciecha]].
-W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym  w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.
+W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. Współpracował z Towarzystwem Wzajemnego Kredytu w Łodzi. W kwietniu 1913 roku został powołany na stanowisko kierownika (dyrektora) Towarzystwa Wzajemnego Kredytu w Łasku, którego prezesem i założycielem był Stanisław Lorentz, dziedzic majątku Buczek. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym  w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.
@@ Linia 48: / Linia 48: @@
 * ''Rozwój'', 1912 nr 64.
 * ''Rozwój'', 1912 nr 271.
 * ''Codzienna Gazeta Handlowa'', 1934, nr 107.
 * ''Dziennik Zarządu Miejskiego w Łodzi'', 1936 nr 10.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Kazimierz Boguslawski.jpg|180px|thumb|left|Kazimierz Bogusławski]]
 [[Plik:Boguslawscy.jpg|285px|thumb|right|Stanisława z Prus-Cygańskich i Kazimierz Bogusławscy z synami - młodszym Januszem i starszym Lechem]]
 [[Plik:Teodozja z Madlerow Boguslawska.jpg |180px|thumb|left|Teodozja z Madlerów Bogusławska, matka Kazimierza Bogusławskiego]]

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 Do matury utrzymywał się z korepetycji. Po maturze wyjechał do Zurichu, gdzie zdał egzamin na politechnikę. Pracował w Niemczech w zakładach mechanicznych (opowiadał o montażu maszyn parowych). Studiów w Zurichu nie podjął z braku możliwości finansowych, Już po powrocie do kraju i rozpoczęciu pracy zawodowej, otrzymał wiadomość o przyznaniu stypendium.
-Wydaje mi się, że pracę w banku w Łasku podjął przed I wojną światową (gdzieś do 1911 roku). Z opowiadań można wnioskować, że praca w Łasku była okresem najmilszych wspomnień.Dobrze płatna praca,uznanie otoczenia, dobre warunki bytowe, powodzenie u kobiet. W 1913 pracował w Łodzi, o czym świadczy dedykacja w ofiarowanej mu książce.
+Wydaje mi się, że pracę w banku w Łasku podjął przed I wojną światową (gdzieś do 1911 roku). Z opowiadań można wnioskować, że praca w Łasku była okresem najmilszych wspomnień. Dobrze płatna praca, uznanie otoczenia, dobre warunki bytowe, powodzenie u kobiet. W 1913 pracował w Łodzi, o czym świadczy dedykacja w ofiarowanej mu książce.
-Do wybuchu I wojny światowej wyjeżdżał za granicę co najmniej dwa razy. Dobrze pamiętam opowiadanie Ojca o podróży do Anglii, z której wrócił bogatszy o parę tysięcy rubli. W czasie przeprawy przez kanał La Manche usłyszał jęki z sąsiedniej kajuty. Zajmował ją rosyjski kupiec, źle znoszący kołysanie statku. Ojciec ratował go cytrynami, kompresami. Swą troską o bliźniego tak przypadł do serca kupcowi,że ten uprosił Ojca o sekretarzowanie mu w Anglii. Ojciec przystał na propozycję kupca, aby asystował mu przy zawieranych transakcjach w Manchesterze i Londynie zakupu maszyn włókienniczych. Minusem tego zajęcia był brak czasu na zwiedzanie British Museum, czego Ojciec zawsze żałował.
+Do wybuchu I wojny światowej wyjeżdżał za granicę co najmniej dwa razy. Dobrze pamiętam opowiadanie Ojca o podróży do Anglii, z której wrócił bogatszy o parę tysięcy rubli. W czasie przeprawy przez kanał La Manche usłyszał jęki z sąsiedniej kajuty. Zajmował ją rosyjski kupiec, źle znoszący kołysanie statku. Ojciec ratował go cytrynami i kompresami. Swą troską o bliźniego tak przypadł do serca kupcowi,że ten uprosił Ojca o sekretarzowanie mu w Anglii. Ojciec przystał na propozycję kupca, aby asystował mu przy zawieranych transakcjach w Manchesterze i Londynie zakupu maszyn włókienniczych. Minusem tego zajęcia był brak czasu na zwiedzanie British Museum, czego Ojciec zawsze żałował.
 W armii carskiej Ojciec służył w randze kapitana w korpusie inżynierskim przy artylerii ciężkiej, który był odpowiedzialny za transport dział na front i ich przemieszczanie. Z opowieści Ojca wynikało, że zrewoltowani żołnierze powołali go swym komisarzem (był lubiany za ludzkie traktowanie podwładnych). Aresztowanie groziło mu ze strony ukraińskich socjalistów.
-Ojciec był dyrektorem Banku spółdzielczego, który mieścił się w kamienicy przy ul. Andrzeja 3 w Łodzi (dom był własnością banku). W dobie kryzysu bank uległ likwidacji, a dom nabyła Komunalna Kasa Oszczędności w Łodzi. Ojciec  przeprowadzał jego
+Ojciec był dyrektorem Banku spółdzielczego, który mieścił się w kamienicy przy ul. Andrzeja 3 w Łodzi (dom był własnością banku). W dobie kryzysu bank uległ likwidacji, a dom nabyła Komunalna Kasa Oszczędności w Łodzi. Ojciec  przeprowadzał jego likwidację. Był dumny z tego, że udało mu się wypłacić wszystkie lokaty z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży kamienicy - siedziby banku.
-Dom na Bałutach i 10 hektarów ziemi pod Łaskiem Ojciec sprzedał w 1937 roku, potrzebując gotówki na rozwój sklepu, gdyż uzyskał przedstawicielstwo w Łodzi firmy Gerlach (przyrządy pomiarowe) i firmy Underwood (maszyny do pisania i liczenia). W czasie wojny posiadane na składzie maszyny i urządzenia zostały przeszmuglowane przez granicę do Głowna, a stamtąd do Warszawy. Składowane w piwnicy u Ciotki Marii Markiewiczowej na Żurawiej 5, przepadły w czasie powstania.
+Dom na Bałutach i 10 hektarów ziemi pod Łaskiem Ojciec sprzedał w 1937 roku, potrzebując gotówki na rozwój sklepu, gdyż uzyskał przedstawicielstwo w Łodzi firmy Gerlach (przyrządy pomiarowe) i firmy Underwood (maszyny do pisania i liczenia). W czasie wojny posiadane na składzie maszyny i urządzenia zostały przeszmuglowane przez granicę do Głowna, a stamtąd do Warszawy. Składowane w piwnicy u ciotki Marii Markiewiczowej na Żurawiej 5, przepadły w czasie powstania.
 '''O przyjaźni z Jerzym Jakubowskim, dziedzicem Pruszkowa.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 00:03, 25 sty 2015
Linia 7:		Linia 7:
	Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].		Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].

−	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. ~~Od 1934~~ roku pełnił funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.	+	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym w roku 1934 funkcję podsekretarza. Tego roku pełnił też funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.

← poprzednia wersja		Wersja z 00:02, 25 sty 2015
Linia 7:		Linia 7:
	Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].		Syn Teodozji z Madlerów i [[Bogusławski Ignacy Henryk\|Ignacego Henryka Ścibor-Bogusławskiego]]. Wnuk [[Bogusławski Antoni Jan\|Antoniego Jana Ścibor-Bogusławskiego]]. Potomek w piątym pokoleniu [[Andrzej Ścibor-Bogusławski\|Andrzeja Ścibor-Bogusławskiego h. Ostoja]], wicepodkomorzego łęczyckiego i sieradzkiego. Jego dziadkiem stryjecznym był [[Ignacy Napoleon Ścibor-Bogusławski\|ks. Ignacy Bogusławski]]. Miał cztery siostry, dwie rodzone - Władysławę Sewerynę i [[Bogusławska Kornelia Stanisława\|Kornelię Stanisławę Szulc]] oraz dwie siostry przyrodnie Eugenię Tarczyńską i Irenę Woltyńską. Utrzymywał bliskie kontakty rodzinno-towarzyskie z [[Bogusławski Karol\|Karolem Bogusławskim]], właścicielem salonu z porcelaną w Łodzi. Bogusławski uczestniczył w I wojnie światowej. W roku 1921 ożenił się ze Stanisławą Cygańską (odznaczoną Medalem Niepodległości za działalność w POW), córką Hipolity z Gruszczyńskich i Włodzimierza Cygańskiego h. Prus I, dziedzica dóbr Dąbrowa, Dąbrówka Szadkowska i Kowalew. Kazimierz Bogusławski miał dwóch synów – [[Lech Włodzimierz Bogusławski\|Lecha Włodzimierza]] i [[Janusz Bogusławski\|Janusza Wojciecha]].

−	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan. Od 1934 roku pełnił funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.	+	W czerwcu 1907 roku Bogusławski ukończył Szkołę Handlową Kupiectwa Łódzkiego, następnie podjął studia w Belgii, praktykował w Anglii. W latach 1911-12 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Pracowników Przemysłu i Handlu w Łodzi. W listopadzie 1912 roku podjął inicjatywę wraz z Gustawem Geyerem i Robertem Geyerem (oraz z kilku innymi absolwentami SzHKŁ) utworzenia stypendium im. prof. Erazma Szpaczyńskiego przy Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego. W okresie międzywojennym był dyrektorem Banku Spółdzielczego w Łodzi i właścicielem sklepu papierniczego przy ul. Andrzeja 3. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi za działalność społeczną, dotyczącą obronności kraju. Był wieloletnim członkiem Zarządu Stowarzyszenia Polskich Kupców i Przemysłowców Chrześcijan, pełniąc przy tym funkcję podsekretarza w roku 1934. Od 1934 roku pełnił funkcję członka Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Przeciwżebraczego w Łodzi. Jako finansista wspierał polskich ziemian za co darzyli go szacunkiem, a niejedni przyjaźnią - tak jak właściciel dużego majątku ziemskiego Pruszków (pod Łaskiem) - Jerzy Jakubowski, którego nieraz wspierał radą w sprawach finansowych. Okupację Bogusławski wraz z rodziną przetrwał w majątku Szczawin (koło Zgierza) należącym do zaprzyjaźnionej Janiny Kurowskiej. W czasie wojny pracował jako księgowy w majątku ziemskim Kębliny, przed wojną należącym do rodziny Olszowskich. Po wojnie Kazimierz Bogusławski podjął pracę gł. księgowego w Narodowym Banku Polskim. Pracował tam do chwili swej śmierci, która nastąpiła po nieudanej operacji usunięcia wrzodu dwunastnicy w 1949 r. Stanisława mieszkała nadal w Łodzi a okresy letnie spędzała u Państwa Kurowskich w Szczawinie. Dożyła pięknego wieku - 90 lat. Zmarła na raka w 1979 r. i pochowana została u boku swojego męża w grobie rodzinnym Cygańskich i Bogusławskich na starym cmentarzu w Łodzi.

← poprzednia wersja		Wersja z 22:03, 22 sty 2015
Linia 10:		Linia 10:


−	'''Wspomnienia Lecha Bogusławskiego o swym ojcu Kazimierzu.'''	+	'''<big>Wspomnienia Lecha Bogusławskiego o swym ojcu Kazimierzu.</big>'''

	Do matury utrzymywał się z korepetycji. Po maturze wyjechał do Zurichu, gdzie zdał egzamin na politechnikę. Pracował w Niemczech w zakładach mechanicznych (opowiadał o montażu maszyn parowych). Studiów w Zurichu nie podjął z braku możliwości finansowych, Już po powrocie do kraju i rozpoczęciu pracy zawodowej, otrzymał wiadomość o przyznaniu stypendium.		Do matury utrzymywał się z korepetycji. Po maturze wyjechał do Zurichu, gdzie zdał egzamin na politechnikę. Pracował w Niemczech w zakładach mechanicznych (opowiadał o montażu maszyn parowych). Studiów w Zurichu nie podjął z braku możliwości finansowych, Już po powrocie do kraju i rozpoczęciu pracy zawodowej, otrzymał wiadomość o przyznaniu stypendium.