Marchocki Jerzy-Ignacy dux et redux - Historia wersji

Rafal o 08:31, 30 kwi 2024

2024-04-30T08:31:53Z

Rafal o 08:31, 30 kwi 2024

2024-04-30T08:31:22Z

Magdalena o 21:33, 16 maj 2014

2014-05-16T21:33:47Z

Magdalena o 14:18, 16 maj 2014

2014-05-16T14:18:48Z

Magdalena o 14:17, 16 maj 2014

2014-05-16T14:17:04Z

Magdalena o 13:23, 16 maj 2014

2014-05-16T13:23:21Z

Magdalena o 13:15, 16 maj 2014

2014-05-16T13:15:23Z

Magdalena o 21:12, 15 maj 2014

2014-05-15T21:12:44Z

Magdalena o 21:12, 15 maj 2014

2014-05-15T21:12:00Z

Magdalena: Utworzył nową stronę „'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych ...”

2014-05-15T20:51:31Z

Utworzył nową stronę „'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych ...”

Nowa strona

'''[[Marchocki|Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja]]''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.

Ur. w Tarnorudzie na Podolu, był synem '''[[Michała]]''', pisarza prowentowego klucza Tarnoruda i (należącego do Czartoryskich), cześnika
bracławskiego, i jego drugiej żony Katarzyny z Michałowskich. Wcześnie straciwszy ojca, pozostawał pod opieką stryja '''[[Wojciecha]]''', późniejszego kasztelana sanockiego. Początkowo uczył się w Tarnorudzie u wikarego w szpitalu , potem u pijarów w Złoczowie i u jezuitów we Lwowie. Stryj kierował go do stanu duchownego, a gdy Jerzy-Ignacy temu się oparł, rozkazał mu zaciągnąć się do wojska pruskiego, w którym służył lat kilka.

Po powrocie do kraju Jerzy-Ignacy Marchocki , w randze kapitana, służył w regimencie pieszym buławy polnej kor. , stacjonującym w Kamieńcu. Szybko popadł w konflikt z otoczeniem,które szokował swymi poglądami «wolterowicza». Doszło też do starcia z komendantem twierdzy gen. J . Wittem na tle «komeraży niewieścich)).

Jerzy-Ignacy Marchocki podał się do dymisji i przeniósł do Warszawy, gdzie utrzymywał się z lekcji muzyki.
W r. 1783 był już żonaty z jedną ze swych uczennic, Hewą (jak ją nazywał) z Ruffów, «patrycjuszką rzymską», faktycznie córką cukiernika królewskiego, Włocha z pochodzenia. Jeszcze za życia stryja ''['[Wojciecha Marchockiego]]''' wszczął z nim w r. 1787 spór o udział w spadku, a po śmierci kasztelana (1788) z użyciem siły zajął jego główną posiadłość – klucz mińkowiecki, liczący ok. 8000 mórg urodzajnej
ziemi i ok. 4000 mórg lasu, a zamieszkały przez ok. 4200 osób osiadłych w miasteczku i 18 wsiach. Zaspokoiwszy pretensje kasztelanowej i rodzeństwa, zamieszkał w r . 1790 na stałe w dobrach mińkowieckich.

W okresie Sejmu Czteroletniego deklarował antymagnackie stanowisko. Wspominał o jakichś, utrzymanych w tym duchu, swoich «mowach, piśmie i satyrze». Na Uchwałę sejmową o prawie dla miast zareagował ogłoszeniem 29 X11 1791 Prawa miasta Mińkowiec (b. m .i r., prawdopodobnie wydanym już we własnej drukarni), w którym ustanowił samorząd miejski, zrównał w prawach dysydentów z katolikami, przyznał szerokie
uprawnienia dla śydów, zastąpił pańszczyznę i daniny w naturze czynszem pieniężnym.

W t. r . został komisarzem cywilno-wojskowym pow. kamienieckiego i na tym stanowisku opracował oryginalny projekt powszechnego spisu ludności. Konstytucję 3 Maja nazwał płodem niewczesnym. Naśmiewał się z pomysłu zbudowania kościoła Opatrzności, znajdując,
iż «należałoby pierw zmurować kaplicę Uwadze i Refleksji poświęconą». Przystąpił do Targowicy i był konsyliarzem konfederacji woj. podolskiego, ale wkrótce (10 I 1793) został zapozwany przed sąd pod zarzutem «nagrażania» rewolucją francuską i szkalowania Targowicy na kontraktach dubieńskich.

Uciekłszy z Dubna do swych dóbr,Jerzy-Ignacy Marchocki w obliczu inwazji pruskiej przesłał Szczęsnemu Potockiemu zapewne szyderczy (choć bra-
no go na serio) projekt pospolitego ruszenia, w którym przewidywał spalenie wszystkich miast i wsi oraz wysłanie na rzeź starców, kobiet i dzieci, by porwać mężów do walki. Po drugim rozbiorze Jerzy-Ignacy Marchocki stawszy się poddanym rosyjskim, w stosunku do władzy carskiej deklarował i zachował lojalizm. Często natomiast popadał w konflikty z lokalnymi czynnikami administracyjnymi,
kościelnymi i wojskowymi, energicznie sprzeciwiając się ingerowaniu w wewnętrzne sprawy swojego «państwa».
W czasie któregoś ze swych pobytów za granicą (poza służbą w armii pruskiej parokrotnie wyjeżdżał z żoną na kurację do Austrii, Saksonii i Szwajcarii)

Jerzy-Ignacy Marchocki zwiedził kolonie herrnhuterów (odłam braci morawskich) w Saksonii. Zachwycał się ich surową obyczajowością, organizacją pracy w manufakturach, zracjonalizowaniem religii i poboŜnością. Przykład Herrnhutu, połączony ze swoistym synkretyzmem religijnym

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 Jerzy-Ignacy Marchocki podał się do dymisji i przeniósł do Warszawy, gdzie utrzymywał się z lekcji muzyki.
-W r. 1783 był już żonaty z jedną ze swych uczennic, Hewą (jak ją nazywał) z Ruffów, «patrycjuszką rzymską», faktycznie córką cukiernika królewskiego, Włocha z pochodzenia. Jeszcze za życia stryja ''[[Wojciecha Marchockiego]]'''  wszczął z nim w r. 1787 spór o udział w spadku, a po śmierci kasztelana (1788) z użyciem siły zajął jego główną posiadłość – klucz mińkowiecki, liczący ok. 8000 mórg urodzajnej
+W r. 1783 był już żonaty z jedną ze swych uczennic, Hewą (jak ją nazywał) z Ruffów, «patrycjuszką rzymską», faktycznie córką cukiernika królewskiego, Włocha z pochodzenia. Jeszcze za życia stryja Wojciecha Marchockiego  wszczął z nim w r. 1787 spór o udział w spadku, a po śmierci kasztelana (1788) z użyciem siły zajął jego główną posiadłość – klucz mińkowiecki, liczący ok. 8000 mórg urodzajnej
 ziemi i ok. 4000 mórg lasu, a zamieszkały przez ok. 4200 osób osiadłych w miasteczku i 18 wsiach. Zaspokoiwszy pretensje kasztelanowej i rodzeństwa, zamieszkał w r . 1790 na stałe w dobrach mińkowieckich.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Plik:Button-flaga-polski.jpg|link=Historia rodziny Marchocki |20px]]
-'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.
+'''[[Marchocki|Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja]]''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.
 Ur. w Tarnorudzie na Podolu, był synem '''Michała''', pisarza prowentowego klucza Tarnoruda i (należącego do Czartoryskich), cześnika

← poprzednia wersja		Wersja z 14:18, 16 maj 2014
Linia 1:		Linia 1:
−	[[Plik:~~Ostoja tarcza korona1~~.jpg\|~~140px\|right~~\|]]	+	[[Plik:Button-flaga-polski.jpg\|link=Historia rodziny Marchocki \|20px]]

	'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.		'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:17, 16 maj 2014
Linia 1:		Linia 1:
		+	[[Plik:Ostoja tarcza korona1.jpg\|140px\|right\|]]
		+
	'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.		'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.

@@ Linia 53: / Linia 53: @@
 coraz bardziej okazale i nasycił je elementami obrzędowości ludowej, starochrześcijańskiej, orientalnej i klasycznej. Opracował też i wprowadził ceremoniał pogrzebowy oraz rytuał ślubny, połączony z kultem «geniuszów» zmarłych.
-W r. 1814 skargi na pogańskie obrzędy mińkowieckie i zmuszanie do uczestniczenia w nich duchownych dotarły do Synodu i spowodowały zakaz udziału prawosławnych w tych obchodach. Nie liczył się z tym  , co spowodowało w r. 1816 pierwszą interwencję policjimi wojska oraz wywiezienie M-ego do Kamieńca dla złożenia wyjaśnień.
+W r. 1814 skargi na pogańskie obrzędy mińkowieckie i zmuszanie do uczestniczenia w nich duchownych dotarły do Synodu i spowodowały zakaz udziału prawosławnych w tych obchodach. Nie liczył się z tym  , co spowodowało w r. 1816 pierwszą interwencję policji i wojska oraz wywiezienie Marchockiego do Kamieńca dla złożenia wyjaśnień.
 Senat powołał specjalną komisję dla przeprowadzenia dochodzeń, podczas gdy Marchocki dalej celebrował swoje święta. Kilkakrotnie indagowany, dwukrotnie aresztowany (październik - grudzień 1817 i styczeń 1819), zapuścił brodę na znak – jak pisał – swego cierpienia i pogardy dla głupoty urzędników, a swój portret kazał podpisać: «polsko-rosyjski Sokrates, trzymający księgę „O naśladowaniu Chrystusa”».
@@ Linia 68: / Linia 68: @@
 W kościele mińkowieckim wygłaszał mowy, m. in. 24 XII 1814 wielbiąc zwycięstwo Rosji nad Napoleonem.
-Od r. 1812 pozostawał w głośnym konflikcie ze swym synem Karolem w związku z jego potajemnym małżeństwem (28 VIII t. r .) z
+Od r. 1812 pozostawał w głośnym konflikcie ze swym synem '''Karolem''' w związku z jego potajemnym małżeństwem (28 VIII t. r .) z
 Boną Trzcińska, wychowanką Marchockich, z którą podobno sam Marchocki, po śmierci żony (1810), zamierzał się ożenić.
@@ Linia 81: / Linia 81: @@
 '''Pulcheria''' była od r. 1814 żoną Eligiusza Małachowskiego, '''Emilia''' wydana została w r. 1819 za starego pułkownika rosyjskiego Nikołaja Hawryłowicza Ingestowa, '''Julia''' była od roku 1824 żoną Melitona Małachowskiego, brata Eligiusza.
-Głównym spadkobiercą uczynił Marchocki (testamentem z maja 1821, z warunkiem prowadzenia sprawy rozwo-
+Głównym spadkobiercą uczynił Marchocki (testamentem z maja 1821, z warunkiem prowadzenia sprawy rozwodowej) swego jedynego syna '''Karola''' (ur. 1794), który zachował w Mińkowcach porządek ustalony przez ojca.
-dowej) swego jedynego syna '''Karola''' (ur. 1794), który
-zachował w Mińkowcach porządek ustalony przez ojca.
+Po ojcu odziedziczył też liczne procesy i – jak pisze B. Szaszor – «niepohamowany popęd do szyderczej ironii na wszelkie bezprawia». Uzdolniony literacko i muzycznie, utrzymywał bliskie kontakty ze Stanisławem Starzyńskim, Salomeą Słowacką-Bécu i podolskimi liberałami. Należał do wolnomularskiej loży «Oziris» (1820/1), wyszydzanej przez ojca.
-Po ojcu odziedziczył teŜ liczne procesy i – jak pisze
-B. Szaszor – «niepohamowany popęd do szyderczej
+Posądzony był, zdaje się, o związki z dekabrystami. Ok. r . 1826 był internowany w Białymstoku, a w r. 1831 został wywieziony do Kurska.
 ironii na wszelkie bezprawia». Uzdolniony literacko
-i muzycznie, utrzymywał bliskie kontakty ze Stanisła-
-wem Starzyńskim, Salomeą Słowacką-Bécu i podolski-
+Mińkowce uległy konfiskacie (1836) i spustoszeniu.
-mi liberałami. NaleŜał do wolnomularskiej loŜy
-«Oziris» (1820/1), wyszydzanej przez ojca. Posądzony
+Biografia Marchockiego posłużyła kilkakrotnie literatom za wątek powieściowy. Marchocki to pierwowzór postaci tytułowej niedokończonego francuskiego romansu J. Słowackiego „Le roi de Ladava” (1832), obrazującej konflikt ojca i syna na tle ich miłości do pięknej wychowanicy. Tenże temat podjął Sylwester Groza w powieści „Hrabia Ścibor na Ostrowcu” (W. 1848). Wprowadził go też Ludwik Mierosławski (pseud. Notte de Vauplex) do powieści „La tache de Caïne” (ParyŜ 1841, inne wyd. pt. „Boleslas”, Paryż 1846).

← poprzednia wersja		Wersja z 13:15, 16 maj 2014
Linia 57:		Linia 57:
	Senat powołał specjalną komisję dla przeprowadzenia dochodzeń, podczas gdy Marchocki dalej celebrował swoje święta. Kilkakrotnie indagowany, dwukrotnie aresztowany (październik - grudzień 1817 i styczeń 1819), zapuścił brodę na znak – jak pisał – swego cierpienia i pogardy dla głupoty urzędników, a swój portret kazał podpisać: «polsko-rosyjski Sokrates, trzymający księgę „O naśladowaniu Chrystusa”».		Senat powołał specjalną komisję dla przeprowadzenia dochodzeń, podczas gdy Marchocki dalej celebrował swoje święta. Kilkakrotnie indagowany, dwukrotnie aresztowany (październik - grudzień 1817 i styczeń 1819), zapuścił brodę na znak – jak pisał – swego cierpienia i pogardy dla głupoty urzędników, a swój portret kazał podpisać: «polsko-rosyjski Sokrates, trzymający księgę „O naśladowaniu Chrystusa”».

−	W owym czasie (listopad 1818) owdowiały Marchocki wszczął starania o święcenia kapłańskie, co bp kamieniecki F. Mackiewicz przyjął jako kpinę. Wprawdzie w r. 1820 Marchocki zdołał się oczyścić z zarzutów i uzyskał zgodę na obchodzenie swych świąt, byle nie były łączone z liturgią cerkiewną, ale równocześnie doszło do gwałtownych sporów rodzinnych i sąsiedzkich, w toku których oskarżono Marchockiego o zobowiązywanie przysięgą	+	W owym czasie (listopad 1818) owdowiały Marchocki wszczął starania o święcenia kapłańskie, co bp kamieniecki F. Mackiewicz przyjął jako kpinę. Wprawdzie w r. 1820 Marchocki zdołał się oczyścić z zarzutów i uzyskał zgodę na obchodzenie swych świąt, byle nie były łączone z liturgią cerkiewną, ale równocześnie doszło do gwałtownych sporów rodzinnych i sąsiedzkich, w toku których oskarżono Marchockiego o zobowiązywanie przysięgą poddanych do nieuznawania żadnej władzy poza miejscową i wywoływanie niebezpieczeństwa buntu. Więziony przez półtora roku w Kamieńcu, uważał się Marchocki za proroka i odnowiciela religii. Snuł plany założenia w Mińkowcach «Kościoła prawdziwie Chrystusowego,
		+	pierwiastkowego, patriarchalnego», zamierzał ułożyć «księgi zupełnego nabożeństwa i ceremonii» na wzór przepisów Kalwina,
		+	utworzyć Instytut Rozumu i Pracy na wzór zakonu benedyktynów w średniowieczu.
		+
		+	Zwolniony w sierpniu 1822, zorganizował z udziałem duchowieństwa prawosławnego triumfalne obchody swych świąt i kazał połoŜyć w polu kamień dla upamiętnienia «zwycięstwa Mądrości i Prawdy nad złością i głupstwem».
		+
		+	Ekscentryczność Marchockiego ujawniła się i na innych polach działalności, a także w powikłaniach życia osobistego i rodzinnego. Przywiązując wielką wagę do wszystkich swoich czynności, kiedy w r. 1814 prowadził konwój prowiantu dla armii rosyjskiej, nazwał się «wodzem» (Dux), a po powrocie z tej wyprawy przybrał do nazwiska przydomek Redux («wódz wrócony» – od r. 1813 miał zalegalizowany wcześniej już używany
		+	tytuł hrabiego).
		+
		+	W kościele mińkowieckim wygłaszał mowy, m. in. 24 XII 1814 wielbiąc zwycięstwo Rosji nad Napoleonem.
		+
		+	Od r. 1812 pozostawał w głośnym konflikcie ze swym synem Karolem w związku z jego potajemnym małżeństwem (28 VIII t. r .) z
		+	Boną Trzcińska, wychowanką Marchockich, z którą podobno sam Marchocki, po śmierci żony (1810), zamierzał się ożenić.
		+
		+	Synową kazał wywieźć do klasztoru, a syna, który usiłował targnąć się na swoje życie, zmusił w r. 1814 do ogłoszenia małżeństwa za nieważne. Bona znalazła opiekuna w bpie Mackiewiczu i pozorowany przez syna proces rozwodowy, któremu towarzyszył spór Marchockiego z biskupem i rodziną, ciągnął się wiele lat.
		+
		+	Pod koniec życia Marchocki nosił się z zamiarem poślubienia swej kochanki, córki rezydenta mińkowieckiego Anglika J. Holteya,
		+	Justyny Szomeykowej. Do małżeństwa nie doszło na skutek intryg i plotek o jej romansach.
		+
		+	Marchocki zmarł we wrześniu 1827, pochowany został w wybudowanym przez siebie mauzoleum rodzinnym w Przytulii.
		+	Z małżeństwa z Ewą Ruffi miał co najmniej pięcioro dzieci, których edukacją osobiście się zajmował.
		+	Najstarsza córka zmarła w dzieciństwie,
		+	'''Pulcheria''' była od r. 1814 żoną Eligiusza Małachowskiego, '''Emilia''' wydana została w r. 1819 za starego pułkownika rosyjskiego Nikołaja Hawryłowicza Ingestowa, '''Julia''' była od roku 1824 żoną Melitona Małachowskiego, brata Eligiusza.
		+
		+	Głównym spadkobiercą uczynił Marchocki (testamentem z maja 1821, z warunkiem prowadzenia sprawy rozwo-
		+	dowej) swego jedynego syna '''Karola''' (ur. 1794), który
		+	zachował w Mińkowcach porządek ustalony przez ojca.
		+	Po ojcu odziedziczył teŜ liczne procesy i – jak pisze
		+	B. Szaszor – «niepohamowany popęd do szyderczej
		+	ironii na wszelkie bezprawia». Uzdolniony literacko
		+	i muzycznie, utrzymywał bliskie kontakty ze Stanisła-
		+	wem Starzyńskim, Salomeą Słowacką-Bécu i podolski-
		+	mi liberałami. NaleŜał do wolnomularskiej loŜy
		+	«Oziris» (1820/1), wyszydzanej przez ojca. Posądzony
		+	był, zdaje się, o związki z dekabrystami. Ok. r . 1826 był
		+	internowany w Białymstoku, a w r. 1831 został wywie-
		+	ziony do Kurska. Mińkowce uległy konfiskacie (1836)
		+	i spustoszeniu.
		+	Biografia M-ego posłuŜyła kilkakrotnie literatom za
		+	wątek powieściowy. M . to pierwowzór postaci tytułowej
		+	niedokończonego francuskiego romansu J. Słowackiego
		+	„Le roi de Ladava” (1832), obrazującej konflikt ojca
		+	i syna na tle ich miłości do pięknej wychowanicy. TenŜe
		+	temat podjął Sylwester Groza w powieści „Hrabia Ści-
		+	bor na Ostrowcu” (W. 1848). Wprowadził go teŜ Lu-
		+	dwik Mierosławski (pseud. Notte de Vauplex) do po-
		+	wieści „La tache de Caïne” (ParyŜ 1841, inne wyd. pt.
		+	„Boleslas”, ParyŜ 1846).
		+	Portret M-ego pędzla prawdopodobnie Mateusza Baccellego,
		+	o którym wiadomo, Ŝe malował dekoracje na święta mińkowieckie
		+	(reprod. w: W. Enc. Ilustr.);– Estreicher; Finkel, Bibliografia; Enc.
		+	Org,; Kawecka-Gryczowa – Korotajowa – Krajewski, Drukarze daw-
		+	nej Polski, T. 6: Małopolska i Ziemie Ruskie, 160-1; Słow. Geogr. ,
		+	III 145, 450-1, 909, IV 736, V 92, VI 8, 9, 448-50, VII 362, VIII 346,
		+	IX 239, X 405, 414, 634, XI 277, XII 707, 858, XIII 241, XIV 433;
		+	Słownik Pracowników KsiąŜki Pol.; Uruski; – Baliński M., Lipiński
		+	T. , StaroŜytna Polska pod względem historycznym,.. . i statystycznym
		+	opisana, W. 1846-86 II 976, III 158-60; Bieliński, Uniw. Wil . ,
		+	I; Hoffmanowa K., Karolina, Lipsk 1839 II 267-8; Kalendarzyk Ode-
		+	ski, 1912 s. 73 -4; Marczyński W., Statystyczne, topograficzne i hi-
		+	storyczne opisanie guberni podolskiej, Wil. 1820-2 I –II; R. N. , Ory-
		+	ginały, Wspomnienia podróŜnicze, „Dzień. Liter.” (Lw.) 1852 s. 285-
		+	6; Rolle A. J . , Wybór pism, Kr. 1966 II 391 (podob.); – Kowalski
		+	F. , Wspomnienia (1819-1823), Kijów 1859 I–II, Wyd. 2 ., Kijów-Kr.
		+	1912 s. 218-22, 226-36; (Manifest I. M -ego z 29 I 1789), [b. m.]
		+	(1789); [Marchocki I.], Mowa dnia 15 sierpnia 1801 roku w dzień
		+	obchodu uroczystości rolniczej w Mińkowcach miana, (Mińkowce
		+	1801); Podhorecki J.,
		+	Mowa dnia 15 sierpnia 1804 roku...,
		+	(Mińkowce 1804); Podhorecki, ks., Mowa na dzień 15 sierpnia 1796
		+	roku... miana, (Miń-kowce 1796); Trzeciecki S., Mowa dnia 15 mie-
		+	siąca sierpnia 1807... miana, (Mińkowce 1807), tenŜe, Mowa dnia 15
		+	sierpnia 1799 roku... miana, (Mińkowce 1799); Trzecieski A. , Mowa
		+	o pociechach stanu rolniczego dnia 15 sierpnia 1798 roku... miana,
		+	(Mińkowce 1799); Wypis remanifestu do ksiąg grodzkich kamieniec-
		+	kich zaniesionego dnia 10 VIII 1788 (przez I. M -ego), [b. m .] (1788);
		+	–
		+	B. Baworowskich w Lw.: rkp. nie wykorzystane; B. Jag.: rkp. nr
		+	6147 t. 8, nr 6695, 7845, 7858 t. 8; B. Kórn.: rkp. 1167 t. 1 -2 (listy
		+	M -ego); B. Naród.: rkp. 5661; B. Ossol.: rkp. 7195, 9749.
		+	Edmund Rabowicz

@@ Linia 33: / Linia 33: @@
 cy» należał do zgromadzenia obieranych na rok reprezentantów gromad chłopskich, mieszczan, żydów i cudzoziemców. Były dwie instancje sądowe: Justiciarium i Sąd Apelacyjny Administracyjny.
- Ustawy rolników wprowadzały we wsiach zamiast pańszczyzny system czynszowy, nadawały na własność zabudowania, sprzęty i ogrody, stwarzały realne moŜliwości przejścia ze stanu chłopskiego do mieszczańskiego i do wolnych zawodów. Osiadła w dobrach szlachta otrzymywała grunta w wieczystą dzierżawę. Marchocki  założył szkoły, sierociniec, szpital, aptekę, utrzymywał dwóch lekarzy.
+Ustawy rolników wprowadzały we wsiach zamiast pańszczyzny system czynszowy, nadawały na własność zabudowania, sprzęty i ogrody, stwarzały realne moŜliwości przejścia ze stanu chłopskiego do mieszczańskiego i do wolnych zawodów. Osiadła w dobrach szlachta otrzymywała grunta w wieczystą dzierżawę. Marchocki  założył szkoły, sierociniec, szpital, aptekę, utrzymywał dwóch lekarzy.
 Wprowadził rasowe bydło, zorganizował stadninę, zapoczątkował hodowlę jedwabników, rozwinął hodowlę owiec. W Mińkowcach działały dwie fabryki sukienne. Starsza, prowadzona przez Andrzeja Lauternborna, podupadła ok. r . 1821. Później założona, prowadzona przez

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-'''[[Marchocki|Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja]]''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.
+'''Marchocki (Redux Marchocki) Jerzy Ignacy i Ścibor h.Ostoja''' - (1755-1827), słynny podolski oryginał, inicjator reform gospodarczo-społecznych i religijnych w tzw. Państwie Mińkowieckim.
-Ur. w Tarnorudzie na Podolu, był synem '''[[Michała]]''', pisarza prowentowego klucza Tarnoruda i (należącego do Czartoryskich), cześnika
+Ur. w Tarnorudzie na Podolu, był synem '''Michała''', pisarza prowentowego klucza Tarnoruda i (należącego do Czartoryskich), cześnika
-bracławskiego, i jego drugiej żony Katarzyny z Michałowskich. Wcześnie straciwszy ojca, pozostawał pod opieką stryja '''[[Wojciecha]]''', późniejszego kasztelana sanockiego. Początkowo uczył się w Tarnorudzie u wikarego w szpitalu , potem u pijarów w Złoczowie i u jezuitów we Lwowie. Stryj kierował go do stanu duchownego, a gdy Jerzy-Ignacy temu się oparł, rozkazał mu zaciągnąć się do wojska pruskiego, w którym służył lat kilka.
+bracławskiego, i jego drugiej żony Katarzyny z Michałowskich. Wcześnie straciwszy ojca, pozostawał pod opieką stryja '''Wojciecha''', późniejszego kasztelana sanockiego. Początkowo uczył się w Tarnorudzie u wikarego w szpitalu , potem u pijarów w Złoczowie i u jezuitów we Lwowie. Stryj kierował go do stanu duchownego, a gdy Jerzy-Ignacy temu się oparł, rozkazał mu zaciągnąć się do wojska pruskiego, w którym służył lat kilka.
 Po powrocie do kraju Jerzy-Ignacy Marchocki , w randze kapitana, służył w regimencie pieszym buławy polnej kor. , stacjonującym w Kamieńcu. Szybko popadł w konflikt z otoczeniem,które szokował swymi poglądami «wolterowicza». Doszło też do starcia z komendantem twierdzy gen. J . Wittem na tle «komeraży niewieścich)).
@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 Jerzy-Ignacy Marchocki zwiedził kolonie herrnhuterów (odłam braci morawskich) w Saksonii. Zachwycał się ich surową obyczajowością, organizacją pracy w manufakturach, zracjonalizowaniem religii i poboŜnością. Przykład Herrnhutu, połączony ze swoistym synkretyzmem religijnym