Rotmistrz JKM Jakub Raczko - Historia wersji

Waldemar o 10:00, 22 lut 2016

2016-02-22T10:00:06Z

Waldemar: /* Posumowanie */

2014-05-09T13:41:31Z

Posumowanie

Waldemar: /* ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA */

2014-05-09T13:41:13Z

ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA

Podgląd zmian

Waldemar: /* ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA */

2013-07-19T09:18:52Z

ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA

Podgląd zmian

Waldemar: /* Potomkowie Jakuba Raczko z Kibortyszek */

2013-06-19T10:02:55Z

Potomkowie Jakuba Raczko z Kibortyszek

Waldemar: /* Inne rodziny Raczko */

2013-06-10T19:41:07Z

Inne rodziny Raczko

Waldemar: /* Inni potomkowie Jana Rafałowicza z Kibortyszek */

2013-06-10T07:33:41Z

Inni potomkowie Jana Rafałowicza z Kibortyszek

Waldemar: /* Przodkowie Jakuba Raczko */

2013-06-10T07:27:27Z

Przodkowie Jakuba Raczko

Waldemar: /* ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA */

2013-06-10T07:15:41Z

ROTMISTRZ JKM JAKUB RACZKO HERBU OSTOJA

Waldemar: /* Przodkowie Jakuba Raczko */

2013-06-09T09:36:49Z

Przodkowie Jakuba Raczko

← poprzednia wersja		Wersja z 10:00, 22 lut 2016
Linia 1:		Linia 1:
	[[Plik:Herb-Ostoja nowy malowany.jpg\|170px\|right]]		[[Plik:Herb-Ostoja nowy malowany.jpg\|170px\|right]]

−	'''Rotmistrz JKM ~~Jakub~~ [[Raczko]]'''	+	'''Rotmistrz JKM Jakób [[Raczko]] z Kibortyszek'''

← poprzednia wersja		Wersja z 13:41, 9 maj 2014
Linia 2:		Linia 2:

	'''Rotmistrz JKM Jakub [[Raczko]]'''		'''Rotmistrz JKM Jakub [[Raczko]]'''
−
−
−
−	~~== Posumowanie ==~~
−
−	Rotmistrz JKM Jakub Raczko herbu Ostoja, do czasu gdy był właścicielem Kibortyszek na Żmudzi, należał do średniej szlachty litewskiej z ziemi żmudzkiej. Tak jak brat Antoni i dziadek lub stryj ojca Władysław Raczko, był posłem ziemi żmudzkiej, a gdy było trzeba walczył w obronie Ojczyzny, jak wymagał tego jego stan.
−	Ród Raczko jest przykładem mniej znanego rodu mającego przodków na Litwie, będących czasem średnią, a częściej tylko drobną szlachtą, z typowymi ich wadami i zaletami, ale wykonujących ofiarnie swoje obowiązki: służbę wojskową w obronie Ojczyzny, funkcje posłów na sejmach, a częściej urzędników ziemskich, a także będąc właścicielami ziemskimi. Z tych samych korzeni z ziem pogranicza Królestwa Polskiego z Wielkim Księstwem Litewskim z których wywodzi się ten ród wywodzą się także najznakomitsze polskie rody i znakomici Polacy.
−
−	Grzegorz Raczko i jego potomkowie nie podejmowali działań dla potwierdzenia szlachectwa, co być może wynikało z chęci ukrycia pochodzenia, a być może z powodu, że i tak większość przywilejów szlacheckich zostało zabranych przez zaborców. Wydaje się, że nie miałyby już szans i sensu próby potomków rotmistrza JKM Jakuba Raczko herbu Ostoja mające na celu formalne potwierdzenie przynależności do stanu szlacheckiego, który stracił praktycznie swój status prawny w XX wieku.
−
−	Niezależnie od tego, jak wynika moim zdaniem z niniejszego opracowania, w rodzinie Raczko przetrwały cechy tamtego stanu: kultura, tradycje, związki rodzinne, zaangażowanie w prowadzonej działalności dla swoich prywatnych „małych ojczyzn”.
−
−	~~Członkowie rodziny Raczko (ze wszystkich gałęzi i linii) wg. mapy nazwisk20 współcześnie mieszkają w Polsce przede wszystkim w poniższych miejscowościach lub ich okolicy:~~
−	Raczko – Warszawa (109), Węgrów (35), Mońki (24), Bolesławiec (23), Dąbrowa Górnicza (20), Olsztyn (17), Wejherowo (15), Mińsk Mazowiecki (15), Białystok (15), Gdynia (15) oraz w innych (poniżej 10 osób),
−	~~Radźko – Warszawa (14) oraz Sokołów Podlaski, Tarnów i Biała Podlaska,~~
−	~~Raćko – Gorzów Wlkp.(15), Węgrów (10) oraz Bartoszyce,~~
−	~~Raczkoski – Przasnysz, Bartoszyce,~~
−	~~Raczkowicz – brak.~~
−
−	~~'''Literatura'''~~
−
−	~~1 Stanisław Mleczko: Mleczko, Raczko, Saczko i Łyczko. Przyczynek do kwestyi ustalania się nazwisk szlacheckich w XV wieku. Lwów, 1912, s. 18-21, 120-197~~
−
−	~~2 Julian H. Raczko, Malena Romaniuk-Raczko, Magda Raczko-Pietraszek: Program wystawy „Powroty”. Muzeum Zbrojownia na Zamku w Liwie, 2003~~
−
−	~~3 Jan Długosz: Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Księga XI~~
−
−	~~4 Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie pod redakcją prof. Władysława Semkowicza. Tom VII, R. 1924-1925. Kraków, 1926, s. 213-216~~
−
−	~~5 Czesław Malewski: Rody i herby szlacheckie na Litwie. http://nasz-czas.tripod.com~~
−
−	~~6 Wiesław Jan Wysocki: Konterfekt rodu Piłsudskich. http://archiwum2000.tripod.com~~
−
−	~~7 Teodor Narbutt: Dzieje starożytne narodu litewskiego.~~
−
−	~~8 Wołanie z Wołynia. Wacław Raczkowicz 1459-1460/62.~~
−	~~www.wolaniecom.parafia.info.pl~~
−
−	~~9 Jan Glinka: Ród Klausiuca w wiekach XIII-XVI. Część 2~~
−
−	~~10 Ośrodek Dokumentacji Zabytków. Katalog Tek Glinki. www.białystok.op.gov.pl~~
−
−	~~11 Maciej Stryjkowski: O bitwie z Tatary pod Kleckiem~~
−
−	12 Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie. Elektorowie królów Władysława IV, Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III. Tom I, Rok 1908/9. Lwów, 1910, s. 182
−
−	~~13 www.szlachta.org~~
−
−	~~14 http://naszczas2002.tripod.com~~
−
−	~~15 http://genealogia.lt~~
−
−	~~16 Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie pod redakcją dra Władysława Semkowicza. Tom III, R. 1911-1912. Lwów, 1913, poz. 220~~
−
−	~~17 Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. Warszawa.1906~~
−
−	~~18 Who is who w Polsce. www.whoiswho.com.pl~~
−
−	~~19 www.geneteka.genealodzy.pl~~
−
−	~~20 www.moikrewni.pl/mapa~~

@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 [[Plik:Herb-Ostoja nowy malowany.jpg|120px|left|]]
-	Rotmistrz JKM Jakub Raczko herbu Ostoja, razem z synem Grzegorzem (prawdopodobnie też z potwierdzonym szlachectwem), z matki Marianny, w roku 1795 wyjechał ze Żmudzi, która znalazła się w zaborze rosyjskim, i zamieszkał na Podlasiu w okolicach Liwa k/Węgrowa, w zaborze austriackim. Krótko po zamieszkaniu na nowym miejscu, w 1797 r. Jakub Raczko, według nie potwierdzonych danych, zmarł w Popowie (obecnie Popielów) gm. Korytnica k/Liwa. Miejsce jego pochówku nie jest znane, prawdopodobnie został pochowany na nieistniejącym starym cmentarzu w Liwie. Żona Jakuba prawdopodobnie zmarła w 1816 r. Grzegorz Raczko, z żoną Anastazją z d. Kodym, miał co najmniej czterech synów: Marcin, Jan (ur. w 1802 r.), Walenty i Wincenty (ur. w 1814 r.) oraz co najmniej trzy córki: Apolonia (za Mrozem), Katarzyna i Rozalia (za Gregorczykiem), o których potomkach nic nie wiadomo. Grzegorz zmarł w 1836 r. w ww. Popowie gm Korytnica19. Miejsce jego pochówku też nie jest znane, tak jak ojca Jakuba. Prawdopodobnie byli pochowani na starym cmentarzu, koło [http://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Liwie Zamku w Liwie.]
+	Rotmistrz JKM Jakub Raczko herbu Ostoja, razem z synem Grzegorzem (prawdopodobnie też z potwierdzonym szlachectwem), z matki Marianny, w roku 1795 wyjechał ze Żmudzi, która znalazła się w zaborze rosyjskim, i zamieszkał na Podlasiu w okolicach Liwa k/Węgrowa, w zaborze austriackim. Krótko po zamieszkaniu na nowym miejscu Jakub Raczko, według nie potwierdzonych danych, zmarł w Popowie (obecnie Popielów) gm. Korytnica k/Liwa. Miejsce jego pochówku nie jest znane, prawdopodobnie został pochowany na nieistniejącym starym cmentarzu w Liwie. Żona Jakuba prawdopodobnie zmarła w 1816 r. Grzegorz Raczko, z żoną Anastazją z d. Kodym, miał czterech synów urodezonych w Popowie: Walenty (ur. w 1802 r.), Jan Sylwester (ur. w 1804 r.), Marcin (ur. w 1809 r.) i Wincenty (ur. w 1814 r.) oraz co najmniej cztery córki: Apolonia (za Mrozem), Katarzyna, Maria i Rozalia (za Gregorczykiem), o których potomkach nic nie wiadomo. Grzegorz zmarł w 1836 r. w ww. Popowie gm Korytnica19. Miejsce jego pochówku też nie jest znane, tak jak ojca Jakuba. Prawdopodobnie byli pochowani na starym cmentarzu, koło [http://pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Liwie Zamku w Liwie.]
-O synu Grzegorza – Marcinie Raczko – nie ma wiarygodnych informacji, poza przekazami rodzinnymi. Wiadomo. Że urodził się Liwie przed 1810 r. ale przeniósł się do Stoczka Węgrowskiego i zmarł.
+O synu Grzegorza – Marcinie Raczko – nie ma wiarygodnych informacji, poza przekazami rodzinnymi. Wiadomo. Że urodził się w Popowie ale przeniósł się do Stoczka Węgrowskiego i tam zmarł.
 Jeden z synów Marcina, w dokumentach zapisany jako Raczko lub Raćko, który urodził się i zmarł w Stoczku Węgrowskim, miał na pewno syna Mikołaja Raćko, który miał co najmniej dwóch synów: Adama i Jana Raćko, który razem z potomkami powrócił do nazwiska Raczko. Mikołaj mógł mieć także syna o nazwisku Radźko.
 Inny z synów Marcina, w dokumentach zapisany jako Raczko lub Radźko, który urodził się w Stoczku Węgrowskim ale zmarł w Sokołowie Podlaskim, miał kilku synów: Wincenty Raczko (ur. w 1864 r.), który przeniósł się do Warszawy, którego synowie używali różnych nazwisk (Józef i Stefan Raczko, a Michał Radźko) oraz drugi Zenon Radźko i co najmniej trzeciego syna o nieznanym imieniu i nazwisku Radźko, a wszyscy urodzili się mieszkali w Sokołowie Podlaskim. Zenon miał syna Franciszka, a nieznany z imienia miał synów Kazimierza i Antoniego.
-Syn Grzegorza - Jan Raczko, z żoną Małgorzatą z d. Kowalską, miał dwóch synów: Piotr (ur. w 1836 r.) i Stanisław (ur. w 1842 r.). Dokładna data śmierci (po 1857 r.) i miejsce jego pochówku nie są znane, ale prawdopodobnie był pochowany na nieistniejącym starym cmentarzu w Liwie.
+Syn Grzegorza - Jan Sylwester Raczko, z żoną Małgorzatą z d. Kowalską, miał dwóch synów: Piotr (ur. w 1836 r.) i Stanisław (ur. w 1842 r.). Dokładna data śmierci (po 1857 r.) i miejsce jego pochówku nie są znane, ale prawdopodobnie był pochowany na nieistniejącym starym cmentarzu w Liwie.
 Pierwszy syn Jana – Piotr Raczko (ur. w 1836) z żoną Ludwiką z d. Kowalczyk) miał czterech synów: Ksawery (ur. w 1860 r. w akcie urodzenia ma nazwisko Radżko, które mieli też jego synowie), Leon (ur. w 1865 r.), Aleksander (ur. 1880 r.) i Franciszek (ur. w 1895 r.) oraz dwie córki: Maria (za Jaszczurem) i Monika (za Gromkiem). Zmarł w 1920 r. Miejsce jego pochówku nie jest znane.
 Drugi syn Jana: Stanisław Raczko, z żoną Joanną z d. Ciborowską, miał czterech synów: Czesław, Roman (ur. w 1880 r.), Wincenty (ur. w 1875 r.) i Władysław oraz cztery córki: Maria (zakonnica), Michalina (1882-1961 r., za Czesławem Piotrowskim) i Salomea (za Murawskim) oraz druga o nieznanym imieniu (za Sobótką). Zmarł w 1981 r. Pochowany w Liwie.
-Syn Grzegorza – Walenty Raczko – zmarł w 1838 r. w Liwie i nie pozostawił potomstwa.
+Syn Grzegorza – Walenty Raczko – zmarł w 1838 r. i nie pozostawił potomstwa.
 Syn Grzegorza - Wincenty Raczko, z żoną Scholastyką z d. Rybską, miał dwóch synów: Aleksander Tomasz (ur. w 1813 r.) i Julian (ur. w 1848 r.) oraz córkę Józefę lub Janinę. Zmarł w 1888 r. Pochowany na cmentarzu w Kałuszynie.
@@ Linia 55: / Linia 55: @@
 Drugi syn Wincentego – Julian Raczko miał trzech synów: Antoniego (ur. w 1888 r.), Marcelego (ur. w 1895 r.) i Stanisława (ur. 1880 r.). Jego synowie: Antoni Raczko, miał trzy córki, w tym dwie z nich: Adela (za Schmittem) i Antonina (za Sadalskim). Marceli Raczko, miał dwóch synów: Mieczysław (ur. w 1916 r.), Zygmunt (ur. w 1923 r.) oraz dwie córki: Stefania (za Pawlukowskim) i Władysława (za Borysiewiczem), Stanisław Raczko miał trzech synów: Jan (ur. w 1906 r.), Mieczysław i Tadeusz oraz córkę Jadwigę (za Kwastem). Pochowany w Kałuszynie.
-Członkowie tej linii rodu Raczków żmudzkich, potomkowie rotmistrza Jakuba Raczko, mieszkali początkowo przeważnie na obecnej ziemi mazowieckiej (okolice Węgrowa, Kałuszyna, Mińsk Maz., Siedlce), ale w okresie międzywojennym 1918-39 wiele rodzin zamieszkało w Warszawie.
+Członkowie tej linii rodu Raczków żmudzkich, potomkowie rotmistrza Jakuba Raczko, mieszkali początkowo przeważnie na obecnej ziemi mazowieckiej (okolice Węgrowa, Kałuszyna, Mińsk Maz., Siedlec), ale w okresie międzywojennym 1918-39 wiele rodzin zamieszkało w Warszawie.
 Rodzina Raczko zawsze podtrzymywała kontakty rodzinne, a dowodem tego, że dalej tak jest są Zjazdy Rodziny Raczko, głównie w części wywodzącej się z potomków Wincentego Raczki, syna Grzegorza. Głównym organizatorem tych Zjazdów jest Jan Tadeusz Raczko, syn Wacława. Ostatnie, VI-ty, VII-my i VIII-my Zjazd rodzinny, były 2 września 2006 r., 21 czerwca 2008 r. i 26 czerwca 2010 r. Każdorazowo w Mszy Świętej i w spotkaniu rodzinnym w starym młynie Kazimierza Raczko we wsi Osińskie k/Żeliszewa wzięło udział ponad osiemdziesiąt osób.

@@ Linia 140: / Linia 140: @@
 [[Plik:Herb Łabędź.jpg|120px|left|]]
-W historii Białegostoku i okolicznych miast9 opisany jest Jakub Raczko (Raczkowicz) Tabutowicz herbu Łabędź. Był synem Tabuta z rodu znanego bojara żmudzkiego Klausucia, ale skąd pochodzi jego nazwisko Raczko nie ma żadnych informacji, być może tak jak w przypadku Piotra Strocewicza postało od drugiego imienia Rafał, które zamieniono na starodawne zdrobnienie – Raczko1. Jak już napisano wcześniej, interesujące jest, że w akcie unii grodzieńskiej z 1434 r. jest jego podpis i pieczęć wraz z Piotrem Raczko Strocewiczem i Andruszko Dowoynowiczem, wnukami braci Ginetha Koncewicza, co potwierdza Semkowicz4. Glinka twierdzi, że jest późniejsze powinowactwo miedzy ich rodzinami poprzez Dowojnów. Jakub Tabutowicz był potomkiem Klausucia i jego wnuka Andruszki Goligunta, który w ramach unii horodelskiej przyjął herb Łabędź od Dziersława ze Skrzynna. Pokrewieństwo Jakuba Tabutowicza z Goliguntem wynika z Tek Glinki10. We wspomnianej wcześniej informacji u Narbutta, przy okazji obrony i wzięcia Kowna w 1362 r., wraz z  Ginettem występuje, być może krewny, Gełgut, którego krewnym był Tabut, co by znaczyło, że Piotr Strocewicz i Jakub Tabutowicz jednak byli dalekimi krewnymi. O Jakubie Tabutowiczu wiadomo, że początkowo był właścicielem dóbr w Wawerce w pow. lidzkim3, a po 1437 r. uzyskał nadanie puszczy nad rzeką Białą, najprawdopodobniej od Michała Zygmuntowicza syna wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza i postawił na terenach obecnego [http://www.bstok.pl/bialystok/ Białegostoku] pierwszy dwór9. Ponadto jest informacja, że od wielkiego księcia Zygmunta Kiejstutowicza lub jego syna otrzymał także ziemie nad rzeką Dowspudą (obecna Rospuda) wraz z ośmioma jeziorami. Na tych terenach potomkowie utworzyli Bakałarzewo i Raczki. Miał on czterech synów: Mikołaja (Michno) Bakałarza Raczkę (Raczkowicza), Jana Raczkę (Raczkowicza), Wacława Raczkę (Raczkowicza) i Jakuba (Jundziłła) Raczkę. Z tej gałęzi rodu powstały rodziny Raczków (Raczkowiczów) i Jundziłłów. Dwaj z synów Mikołaja Raczko byli bakałarzami Akademii Krakowskiej – Jan i Mikołaj Michnowcz (Bakałarz), który był dworzaninem i pisarzem króla Zygmunta I. Ww. Mikołaj w 1507 otrzymał od króla Zygmunta I potwierdzenie praw do posiadłości w pow. wołkowyskim, a w 1514 - do puszczy grodzieńskiej na pruskiej granicy. Scalił on dobra Białostockie, razem z Bojarami, Starosielcami i drobnoszlacheckimi Horodnianami (obecnie dzielnica Nowe Miasto). Inny syn Stanisław Michnowicz miał córkę Marjannę Raczkównę, która wyszła za mąż za Henryka Massalskiego herbu Ostoja, od których powstała rodzina Raczko-Massalskich (Mosalskich) herbu Ostoja. Mieli oni m.in. córkę Annę Raczkównę-Massalską, która wyszła za mąż za Tryzmę, a oni mieli córkę Petronelę Tryzmiankę. Petronela Tryzmianka wyszła za mąż za Samuela Paca herbu Gozdawa, chorążego wielkiego litewskiego, a ich synem był Jan Samuel Pac, podstoli wielki litewski1.
+W historii Białegostoku i okolicznych miast9 opisany jest Jakub Raczko Tabutowicz herbu Łabędź. Był synem Tabuta z rodu znanego bojara żmudzkiego Klausucia, ale skąd pochodzi jego nazwisko Raczko nie ma żadnych informacji, być może tak jak w przypadku Piotra Strocewicza postało od drugiego imienia Rafał, które zamieniono na starodawne zdrobnienie – Raczko1. Jak już napisano wcześniej, interesujące jest, że w akcie unii grodzieńskiej z 1434 r. jest jego podpis i pieczęć wraz z Piotrem Raczko Strocewiczem i Andruszko Dowoynowiczem, wnukami braci Ginetha Koncewicza, co potwierdza Semkowicz4. Glinka twierdzi, że jest późniejsze powinowactwo miedzy ich rodzinami poprzez Dowojnów. Jakub Tabutowicz był potomkiem Klausucia i jego wnuka Andruszki Goligunta, który w ramach unii horodelskiej przyjął herb Łabędź od Dziersława ze Skrzynna. Pokrewieństwo Jakuba Tabutowicza z Goliguntem wynika z Tek Glinki10. We wspomnianej wcześniej informacji u Narbutta, przy okazji obrony i wzięcia Kowna w 1362 r., wraz z  Ginettem występuje, być może krewny, Gełgut, którego krewnym był Tabut, co by znaczyło, że Piotr Strocewicz i Jakub Tabutowicz jednak byli dalekimi krewnymi. O Jakubie Tabutowiczu wiadomo, że początkowo był właścicielem dóbr w Wawerce w pow. lidzkim3, a po 1437 r. uzyskał nadanie puszczy nad rzeką Białą, najprawdopodobniej od Michała Zygmuntowicza syna wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Kiejstutowicza i postawił na terenach obecnego [http://www.bstok.pl/bialystok/ Białegostoku] pierwszy dwór9. Ponadto jest informacja, że od wielkiego księcia Zygmunta Kiejstutowicza lub jego syna otrzymał także ziemie nad rzeką Dowspudą (obecna Rospuda) wraz z ośmioma jeziorami. Na tych terenach potomkowie utworzyli Bakałarzewo i Raczki. Miał on czterech synów: Mikołaja (Michno) Bakałarza Raczkę (Raczkowicza), Jana Raczkę (Raczkowicza), Wacława Raczkę (Raczkowicza) i Jakuba (Jundziłła) Raczkę. Z tej gałęzi rodu powstały rodziny Raczków (Raczkowiczów) i Jundziłłów. Dwaj z synów Mikołaja Raczko byli bakałarzami Akademii Krakowskiej – Jan i Mikołaj Michnowcz (Bakałarz), który był dworzaninem i pisarzem króla Zygmunta I. Ww. Mikołaj w 1507 otrzymał od króla Zygmunta I potwierdzenie praw do posiadłości w pow. wołkowyskim, a w 1514 - do puszczy grodzieńskiej na pruskiej granicy. Scalił on dobra Białostockie, razem z Bojarami, Starosielcami i drobnoszlacheckimi Horodnianami (obecnie dzielnica Nowe Miasto). Inny syn Stanisław Michnowicz miał córkę Marjannę Raczkównę, która wyszła za mąż za Henryka Mosalskiego herbu Ostoja, od których powstała rodzina Raczko-Mosalskich herbu Ostoja. Mieli oni m.in. córkę Annę Raczkównę-Mosalską, która wyszła za mąż za Tryzmę, a oni mieli córkę Petronelę Tryzmiankę. Petronela Tryzmianka wyszła za mąż za Samuela Paca herbu Gozdawa, chorążego wielkiego litewskiego, a ich synem był Jan Samuel Pac, podstoli wielki litewski1.
 Wacław Raczko (Raczkowicz) był biskupem łuckim w latach 1459-1460/62 i dziekanem wileńskiej kapituły katedralnej8.
 Po śmierci jednego z prawnuków Jakuba Tabutowicza Raczki – Mikołaja Bakałarzewicza, który nie miał potomstwa, dobra białostockie przejęli Wiesiołowscy, a następnie Stefan Czarniecki i po nim Jan Klemens Branicki. Duże znaczenie miały później rodziny Jundziłłów pieczętujące się dalej herbem Łabędź, których potomkowie pełnili wiele urzędów, zwłaszcza w powiecie wołkowyskim i Drohiczynie. Gałąź rodu Raczko pochodząca od Jakuba Tabutowicza Raczki (Raczkowicza), nie wygasła, ale jej członkowie pochodzący od Jakuba Jundziłła, jednego z synów Jakuba Tabutowicza używają nazwiska Jundziłł.

@@ Linia 81: / Linia 81: @@
 Jeżeli chodzi o linię Macieja (Masia) Raczko, to wiadomo, że miał na pewno syna Piotra oraz Jana, który z kolei miał syna Szymona. Przeniósł się z Kibortyszek do pow. wiłkomirskiego i od niego na tych terenach zaczęli się Raczkowie związani z ziemią wileńską, a potem także lidzką. Wnukiem Szymona najprawdopodobniej był Stefan, który miał wnuka Macieja żyjącego w XVII w., zapisanego w księgach guberni wileńskiej. Drugi syn Macieja żyjącego w XVI w.- Piotr miał synów Krzysztofa i Pawła, z których Krzysztof miał wnuka Siemiona (Szymona) o potwierdzonym szlachectwie w 1636 r. Wiadomo, że w 1627, razem w ww. dziadkami uczestniczył on w wyborach delegatów do sądu głównego wiłkomirskiego.
-Były też osoby, które na przełomie XVII/XVIII wieku przeniosły się do Prus Wschodnich, m.in. do Olecka (Margrabowa) i Pucka. Wg Uruskiego17 do ksiąg szlachty w guberniach kowieńskiej i wileńskiej w połowie XIX w. zostało wpisanych ponad dwudziestu potomków: Kazimierza Raczko (gub. kowieńska) i Macieja Raczko (gub. wileńska), wszyscy herbu Ostoja. W okolicach Witebska około 100 osobową rodzinę stanowią potomkowie szlachcica Michała Raczko ur. ok. 1670 r. i jego dwóch synów Janów. W okolicy Oszmian (Golszniszki, Janowo, Murowana Oszmianka, Wielbutowo) mieszkali potomkowie Andrzeja Raczko (ur. ok. 1750 r.). Najprawdopodobniej są oni potomkami Mikołaja, wnuka Jana Janowicza, którego potomkowie (m.in. Mateusz wspomniany w 1690 r. w dokumentach sądu miejskiego w Oszmianie), przenieśli się do oszmiańskiego i witebskiego.
+Były też osoby, które na przełomie XVII/XVIII wieku przeniosły się do Prus Wschodnich, m.in. do Olecka (Margrabowa) i Pucka. Wg Uruskiego17 do ksiąg szlachty w guberniach kowieńskiej i wileńskiej w połowie XIX w. zostało wpisanych ponad dwudziestu potomków: Kazimierza Raczko (gub. kowieńska) i Macieja Raczko (gub. wileńska), wszyscy herbu Ostoja.
 Potomkami Macieja Raczko mieszkającego w XVIII w. w Bohdanowszczyźnie k/Wawiórki są rodziny które mieszkały w okolicach Wawerki k/Lidy, których potomkowie mieszkają obecnie we wsi Olchówka k/Wawerki na Białorusi oraz w Polsce przede wszystkim w Warszawie i Bolesławcu, ale także w Rosji i Niemczech.
-Jeszcze w 1909 r. w folwarku Janowo k. Oszmiany mieszkał Alfons, syn Stanisława z Wielbutowa, z synem Franciszkiem i Stanisławem (który wyemigrował do USA). W 1914 roku Julian syn Konstantego mieszkał w folwarku Skibinki i Jan syn Jana w zaścianku Benedyktowo Szwajcarskie, w parafii Rudomińskiej - szlachta o nazwisku Raczko17. Ojcem Konstantego i Jana był Wincenty Raczko herbu Ostoja z Okmieniszek. W latach międzywojennych w zaścianku Benedyktowo Rakańskie mieszkał Wincenty, a w zaścianku Marcinkowszczyzna – Józef, z rodzinami, którzy  wywodzą się od Aleksandra, kolejnego syna ww. Wincentego z Okmieniszek. Potomkowie Jana i Aleksandra mieszkają w Polsce przede wszystkim w rejonie Bydgoszczy, Olsztyna, Wejherowa, ale także na Litwie i w innych krajach.
+Jeszcze w 1909 r. w folwarku Janowo k. Oszmiany mieszkał Alfons, syn Stanisława z Wielbutowa, z synem Franciszkiem i Stanisławem (który wyemigrował do USA).
 Na przełomie XIX/XX wieku wystąpiła duża emigracja osób z rodziny Raczko, głównie do USA, ale także do zachodnich państw Europy. W okresie międzywojennym wielu Raczków żmudzkich, nie będących potomkami Jakuba, mieszkało w II RP na obecnych terenach litewskich i białoruskich, zwłaszcza w okolicach Grodna, Lidy, Oszmian lub Wilna.
@@ Linia 94: / Linia 97: @@
 Niektórzy potomkowie Rafała Raczko mieszkający w USA, a także Rosji używają nazwiska Rachko. Takim przykładem jest ww. kilkudziesięcio-osobowa rodzina potomków łowczego połockiego Mikołaja Raczko mieszkającego w okolicach Witebska, pisząca obecnie swoje nazwisko w alfabecie łacińskim jako Rachko.
-Wiemy o co najmniej kilkudziesięciu osobach z linii Jana Janowicza , których przodkowie wyemigrowali do USA, z których znanym nam jest Michael F. Raczko [http://www.facebook.com/profile.php?id=1148367452] mieszkający w Swanton k/Toledo, Ohio – potomek Stanisława (Stanleya), syna ww. Alfonsa z Janowa k/Oszmiany, a w Rosji, w Moskwie, mieszka prawnuk Władysława ze Stelmak w gub. witebskiej, Konstantin Rachko [http://www.facebook.com/rachkok], którego DNA podane jest jako DNA rodziny Raczko.
+Wiemy o co najmniej kilkudziesięciu osobach, których przodkowie wyemigrowali do USA, z których znanym nam jest Michael F. Raczko [http://www.facebook.com/profile.php?id=1148367452] mieszkający w Swanton k/Toledo, Ohio – potomek Stanisława (Stanleya), syna ww. Alfonsa z Janowa k/Oszmiany, a w Rosji, w Moskwie, mieszka prawnuk Władysława ze Stelmak w gub. witebskiej, Konstantin Rachko [http://www.facebook.com/rachkok], którego DNA podane jest jako DNA rodziny Raczko.
 Osoby z gałęzi żmudzko-litewskiej rodziny Raczko, także nie będący potomkami Jakuba z Kibortyszek, mieszkają obecnie poza granicami Polski w wielu krajach, o czym tylko częściowo zostało wcześniej napisane. Są informacje w różnych portalach internetowych, że mieszkają np. w Anglii, Argentynie, Austrii, Białorusi, Chinach, Francji, Holandii, Kanadzie, Litwie (15 osób w książce telefonicznej Wilna), Łotwie, Niemczech, Rosji, Rumunii, Słowacji, Szwajcarii, Ukrainie, USA i Węgrzech, ale o ich powiązaniu z opisanymi gałęziami rodu Raczko tylko sporadycznie udało się dotychczas ustalić coś konkretnego.
@@ Linia 103: / Linia 106: @@
 [[Plik:Herb-Ostoja nowy malowany.jpg|120px|left|]]
-Jak już wcześniej napisano Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki herbu Ostoja, który rezydował na Podlasiu, był właścicielem Ruskowa, Puczyc i Czuchowa k/Łosic. Miał on co najmniej czterech synów: Pawła Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Bartosza Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Jerzego Saczkowicza (Michnowicza) Raczko de Puczyce et Turośnia i Jana Rafałowicza (Michnowicza) Raczko. Poza Janem Rafałowiczem i Bartoszem, który był kanonikiem wileńskim, pozostali dwaj synowie mieszkali na Podlasiu. Jerzy Raczko był sędzią ziemskim bielskim (1514-33) i sekretarzem króla Zygmunta I Starego (od 1533). Miał on co najmniej dwóch synów i trzy córki, synowie Jerzego Raczki (Rafał i Paweł) byli bezdzietni. Paweł Saczkowicz Raczko był w latach 1511-24 wojskim ziemi bielskiej. Miał on dwóch synów oraz córkę. Zmarł przed 1531 r. Od Pawła i Jerzego Raczków powstała gałąź podlaska rodu Raczko. Będąc szlachtą litewską na Podlasiu, do uchwalenia unii lubelskiej należeli do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a po utworzeniu Rzeczypospolitej Obojga Narodów na Unii Lubelskiej, przyłączeniu Podlasia do Korony znaleźli się w Koronie Polskiej.
+Jak już wcześniej napisano Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki herbu Ostoja, który rezydował na Podlasiu, był właścicielem Ruskowa, Puczyc i Czuchowa k/Łosic. Miał on co najmniej czterech synów: Pawła Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Bartosza Saczkowicza Raczko, Jerzego Saczkowicza (Michnowicza) Raczko de Puczyce et Turośnia i Jana Rafałowicza (Michnowicza) Raczko. Poza Janem Rafałowiczem i Bartoszem, który był kanonikiem wileńskim, pozostali dwaj synowie mieszkali na Podlasiu. Jerzy Raczko był sędzią ziemskim bielskim (1514-33) i sekretarzem króla Zygmunta I Starego (od 1533). Miał on co najmniej dwóch synów i trzy córki, synowie Jerzego Raczki (Rafał i Paweł) byli bezdzietni. Paweł Saczkowicz Raczko był w latach 1511-24 wojskim ziemi bielskiej. Miał on dwóch synów oraz córkę. Zmarł przed 1531 r. Od Pawła i Jerzego Raczków powstała gałąź podlaska rodu Raczko. Będąc szlachtą litewską na Podlasiu, do uchwalenia unii lubelskiej należeli do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a po utworzeniu Rzeczypospolitej Obojga Narodów na Unii Lubelskiej, przyłączeniu Podlasia do Korony znaleźli się w Koronie Polskiej.
 O „mężnych żołnierzach kniazia Michała Glińskiego, Racz(k)ach” i Jerzym Raczce herbu Ostoja, który na początku XVI wieku jako szlachcic litewski stanął przy boku Jana Radziwiłła w zwycięskiej bitwie pod Kleckiem w 1507 r., napisał Maciej Stryjkowski w „Kronice polskiej, litewskiej, żmódzkiej ...” oraz w poemacie „O bitwie z Tatary pod Kleckiem”11:
 	„ ... Jak który mógł, dzielności swojej dokazował,

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[Plik:Herb Zaręba.jpg|120px|left|]]
-Korzeni rodu z którego wywodził się Jakub Raczko należy szukać wśród przodków bojara litewskiego Ginejta lub Ginetha Konczewicza (prawdopodobnie syna Ginejta Konczy) herbu Zaręba, który wg Jana Długosza3 został z innymi wybrany przez wielkiego księcia litewskiego Witołda do uczestnictwa w herbach szlacheckich królestwa Polskiego i został przyjęty do rodu Zarębów przez szlachcica polskiego Marcina z Kalinowej [http://pl.wikipedia.org/wiki/Unia_horodelska#Adopcja_litewskich_rod.C3.B3w_bojarskich_do_polskich_rod.C3.B3w_herbowych w czasie unii horodelskiej]. Potwierdza to Semkowicz4 na postawie kilku dokumentów i podaje, że synem Ginetha był Milus, a braćmi stryjecznymi Ginetha byli Dowoyno (syn Wysigirda) i Strocz (prawdopodobnie syn Gełguta), a wszyscy oni pieczętowali się herbem Zaręba. Gineth Koncewicz był wg Narbutta w 1390 r. członkiem otoczenia Witołda, przyszłego wielkiego księcia litewskiego, gdy zawierał on pakta z Zakonem. Świadczy wraz z synem swoim Milusem na akcie unii wileńsko-radomskiej z 1401 r., a ostatni raz występuje w umowie trockiej z 1433 r. O potomkach Milusa wiadomo, m.in. od Wysockiego6, że wśród zstępnych miał potomków którzy używali nazwiska Giniejtowicz lub Giniatowicz, a jeden z nich (prawnuk Stanisława Giniatowicza) - Jan Kazimierz Rymsza Giniatowicz Piłsudski był pradziadkiem Marszałka RP Józefa Pilsudskiego. Wysocki6 podaje, że pradziadkiem Ginetha Koncewicza (a więc także Dowoyny i Strocza) był książe żmudzki Rowmund (raczej Dowmund), brat Trojdena, księcia uciańskiego i wielkiego księcia litewskiego w latach 1269-82, obaj synowie Romunda. Byli oni potomkami legendarnego Dowszprunga (980-1026), protoplasty jednej z dynastii  wielkich książąt litewskich.
+Korzeni rodu z którego wywodził się Jakub Raczko należy szukać prawdopodobnie wśród przodków bojara litewskiego Ginejta lub Ginetha Konczewicza (prawdopodobnie syna Ginejta Konczy) herbu Zaręba, który wg Jana Długosza3 został z innymi wybrany przez wielkiego księcia litewskiego Witołda do uczestnictwa w herbach szlacheckich królestwa Polskiego i został przyjęty do rodu Zarębów przez szlachcica polskiego Marcina z Kalinowej [http://pl.wikipedia.org/wiki/Unia_horodelska#Adopcja_litewskich_rod.C3.B3w_bojarskich_do_polskich_rod.C3.B3w_herbowych w czasie unii horodelskiej]. Potwierdza to Semkowicz4 na postawie kilku dokumentów i podaje, że synem Ginetha był Milus, a braćmi stryjecznymi Ginetha byli Dowoyno (syn Wysigirda) i nienany Strocz (prawdopodobnie syn Gełguta), a wszyscy oni pieczętowali się herbem Zaręba. Gineth Koncewicz był wg Narbutta w 1390 r. członkiem otoczenia Witołda, przyszłego wielkiego księcia litewskiego, gdy zawierał on pakta z Zakonem. Świadczy wraz z synem swoim Milusem na akcie unii wileńsko-radomskiej z 1401 r., a ostatni raz występuje w umowie trockiej z 1433 r. O potomkach Milusa wiadomo, m.in. od Wysockiego6, że wśród zstępnych miał potomków którzy używali nazwiska Giniejtowicz lub Giniatowicz, a jeden z nich (prawnuk Stanisława Giniatowicza) - Jan Kazimierz Rymsza Giniatowicz Piłsudski był pradziadkiem Marszałka RP Józefa Pilsudskiego. Wysocki6 podaje, że pradziadkiem Ginetha Koncewicza (a więc także Dowoyny i Strocza) był książe żmudzki Rowmund (raczej Dowmund), brat Trojdena, księcia uciańskiego i wielkiego księcia litewskiego w latach 1269-82, obaj synowie Romunda. Byli oni potomkami legendarnego Dorszprunga (980-1026), protoplasty jednej z dynastii  wielkich książąt litewskich.
-O Stroczu wiadomo tylko z patronimików jego synów. Wiadomo, że miał on trzech synów (Piotr, Jan i Wołczko Strocewicz). Jednym z tych synów Strocza był Piotr Raczko (Raczkowicz) Strocewicz z Połonki herbu Zaręba. Używanie przez niego nazwiska raczkowicz sugeruje, że być może jego ojcem był Rafał (Raczko) Strocz ze Stroczy. W 1434 r. Piotr Raczko Strocewicz przytwierdził swą pieczęć z herbem Zaręba do aktu unii grodzieńskiej, w której m.in. Zygmunt Kiejstutowicz odnowił zapisy złączenia i poddania Litwy Koronie, jako warunek powierzenia mu Wielkiego Księstwa Litewskiego, co świadczy o wysokiej pozycji Piotra Raczko i rodziny Raczko w Wielkim Księstwie Litewskim. W 1437 r. Piotr Raczko ufundował i uposażył kościół we wsi Połonka k/Wołkowyska (obecnie Białoruś). Jego żoną była Maria Bohdanówna z Suljaticz. Brak jest udokumentowanych informacji o synach Piotra Raczko oraz któregokolwiek z braci - Wołczki i Jana.
+O Stroczu wiadomo tylko z patronimików jego synów. Wiadomo, że miał on trzech synów (Piotr, Jan i Wołczko Strocewicz). Jednym z tych synów Strocza był Piotr Raczko (Raczkowicz) Strocewicz z Połonki herbu Zaręba. Używanie przez niego nazwiska Raczkowicz sugeruje, że być może jego ojcem był Rafał (Raczko) ze Stroczy. W 1434 r. Piotr Raczko Strocewicz przytwierdził swą pieczęć z herbem Zaręba do aktu unii grodzieńskiej, w której m.in. Zygmunt Kiejstutowicz odnowił zapisy złączenia i poddania Litwy Koronie, jako warunek powierzenia mu Wielkiego Księstwa Litewskiego, co świadczy o wysokiej pozycji Piotra Raczko i rodziny Raczko w Wielkim Księstwie Litewskim. W 1437 r. Piotr Raczko ufundował i uposażył kościół we wsi Połonka k/Wołkowyska (obecnie Białoruś). Jego żoną była Maria Bohdanówna z Suljaticz. Brak jest udokumentowanych informacji o synach Piotra Raczko oraz któregokolwiek z braci - Wołczki i Jana.
-Tym niemniej [http://lt.wikipedia.org/wiki/Bielsko_%C5%BEem%C4%97 w litewskiej wikipedii] jest informacja, że starostami bielskimi byli: od 1447 r. Račko Strocevičius (czyli Strocewicz), od 1454 r. Ivaška Dovojnovičius (Iwaszko Dowoynowicz), w latach 1466-1477 Alekna (Olechno) Sakaitis (Sakowicz), a w latach 1492-1493 Stretovičius (Stretowicz) Soltanas Aleksandrovičius (Aleksandrowicz czyli Saczkowicz). Istotna jest zwłaszcza ostatnia osoba, a więc informacja, że pod koniec XV w. żył syn Aleksandra (Saczki) Stretowicza (a może Strocewicza) o litewskim imieniu Soltanas. Rafał Raczko Saczkowicz w tym czasie był starostą mielnickim (1485-1493).
+Tym niemniej [http://lt.wikipedia.org/wiki/Bielsko_%C5%BEem%C4%97 w litewskiej wikipedii] jest informacja, że starostami bielskimi byli: od 1447 r. Račko Strocevičius (czyli Strocewicz), od 1454 r. Ivaška Dovojnovičius (Iwaszko Dowoynowicz), w latach 1466-1477 Alekna (Olechno) Sakaitis (Sakowicz), a w latach 1492-1493 Stretovičius (Stretowicz) Soltanas Aleksandrovičius (Aleksandrowicz czyli Sakowicz lub Saczkowicz). Rafał Raczko Saczkowicz w tym czasie był starostą mielnickim (1485-1493).
 [[Plik:Ostoja labry plaszczowe malowane.jpg|120px|left|]]
-Wg Glinki9 córką Piotra była Miłochna Anna o której są niepotwierdzone informacje, że pieczętowała się herbem Ostoja. Jeżeli wnukiem Piotra był Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki (z Puczyc k/Łosic) także herbu Ostoja, syn Saczki, to nie wiadomo dlaczego nastąpiła zmiana herbu. Może podważono prawa potomków Strocza do herbu Zaręba, jako dalszych krewnych Ginetha, i przejęli oni herb żony Piotra Strocewicza lub zostali adaptowani do rodu Ostoja w inny sposób, np. wchodząc w posiadanie majątku Puczyce związanego z rodem Ostoja. Być może z podobnego powodu także Dowojnowie od XVI wieku zmienili herb Zaręba na Szeliga. Jest również informacja, że wiele rodzin jak np. Potapowicze, Krzywiec, Danielewicz (i możliwe, że także Raczko) zostały adoptowane do rodu Ostoja w czasie drugiej adopcji rodzin litewskich, która nastapila w r. 1450.
+Wg Glinki9 córką Piotra była Miłochna Anna o której są niepotwierdzone informacje, że pieczętowała się herbem Ostoja ale może jednak Zaręba. Jeżeli wnukiem Piotra był Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki (z Puczyc k/Łosic) także herbu Ostoja, syn Saczki, to nie wiadomo dlaczego nastąpiła zmiana herbu. Może podważono prawa potomków Strocza do herbu Zaręba, jako dalszych krewnych Ginetha lub zostali adaptowani do rodu Ostoja w inny sposób, np. wchodząc w posiadanie majątku Puczyce związanego z rodem Ostoja. Być może z podobnego powodu także Dowojnowie od XVI wieku zmienili herb Zaręba na Szeliga. Jest również informacja, że wiele rodzin jak np. Potapowicze, Krzywiec, Danielewicz (i możliwe, że także Raczko) zostały adoptowane do rodu Ostoja w czasie drugiej adopcji rodzin litewskich, która nastapila w r. 1450.
 Można jednak przyjąć, że od Piotra Raczko Strocewicza z Połonki herbu Zaręba, pierwszej znanej nam osoby o nazwisku Raczko, zaczyna się rodzina Raczko, rodzina rotmistrza JKM Jakuba Raczko herbu Ostoja.
-Z opracowania St. Mleczki1 wiemy, że przodkiem Jakuba był niewątpliwie ww. Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki (z Puczyc) herbu Ostoja. Można jednak przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że był on synem wymienionego w litewskiej wikipedii Aleksandra Strocewicza (dlatego używał partronimika Saczkowicz), który był synem Piotra Raczko (Raczkowicza) Strocewicza z Połonki, sędziego i starosty bielskiego, na co być może wskazuje m.in., że tak jak Piotr Strocewicz i jego syn Sołtan Strocewicz Aleksandrowicz z Bielskiem związany był także Rafał Saczkowicz, jako sędzia bielski. Ciotką Rafała była więc Miłochna Anna Raczkówna prawdopodobnie herbu Ostoja, córka Piotra Raczko Strocewicza, żona Hleba Wiażewicza herbu Leliwa – potwierdza to m.in., że nadano jej razem z mężem w 1450 r. (w roku śmierci Piotra) dobra na Uździe w pow. ihumeńskim (czerwieńskim) k/Mińska należące wcześniej do niego. Wiemy o niej m.in. to, że miała z Hlebem Wiażewiczem trzech synów: Jerzego, Stanisława i Piotra, którzy „doszli do wysokich godności”. W spisie wojska WKL w 1528 r. poza Jerzym, Pawłem i Janem, synami Rafała, występują jeszcze Raczkowicze: Dobko, Marcin,  prawdopodobnie synowie nieznanego brata Rafała, a także Michał (być może brat Rafała) i jego syn Stanisław.
+Z opracowania St. Mleczki1 wiemy, że przodkiem Jakuba był niewątpliwie ww. Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki (z Puczyc) herbu Ostoja. Można jednak przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że był on synem  Aleksandra (Saka) Raczko Strocewicza (dlatego używał partronimika Saczkowicz), który był synem Piotra Raczko (Raczkowicza) Strocewicza z Połonki, sędziego i starosty bielskiego, na co być może wskazuje m.in., że tak jak Piotr Strocewicz z Bielskiem związany był także Rafał Saczkowicz, jako sędzia bielski. Ciotką Rafała byłaby więc Miłochna Anna Raczkówna, córka Piotra Raczko Strocewicza, żona Hleba Wiażewicza herbu Leliwa – potwierdza to m.in., że nadano jej razem z mężem w 1450 r. (w roku śmierci Piotra) dobra na Uździe w pow. ihumeńskim (czerwieńskim) k/Mińska należące wcześniej do niego. Wiemy o niej m.in. to, że miała z Hlebem Wiażewiczem trzech synów: Jerzego, Stanisława i Piotra, którzy „doszli do wysokich godności”. W spisie wojska WKL w 1528 r. poza Jerzym, Pawłem i Janem, synami Rafała, występują jeszcze Raczkowicze: Dobko, Marcin,  prawdopodobnie synowie nieznanego brata Rafała, a także Michał (być może brat Rafała) i jego syn Stanisław.
-Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki herbu Ostoja, który rezydował na Podlasiu, był właścicielem Ruskowa, Puczyc i Czuchowa k/Łosic (ówcześnie na ziemi mielnickiej). Miał on co najmniej czterech synów: Pawła Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Bartosza Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Jerzego Saczkowicza (Michnowicza) Raczko de Puczyce et Turośnia i Jana Rafałowicza (Michnowicza) Raczko. Bartosz Raczko był kanonikiem wileńskim, a Jerzy Raczko był sędzią ziemskim bielskim (1514-33) i sekretarzem króla Zygmunta I Starego (od 1533). Nie wiadomo dlaczego synowie Rafałam używali zarówno patronimika Saczkowicz (jak ojciec), jak i Michnowicz. Czyżby Rafał miał jeszcze drugie imię Michał i był tożsamym z ww. Michałem uczestniczącym w spisie wojska ?
+Rafał Raczko Saczkowicz Puczycki herbu Ostoja, który rezydował na Podlasiu, był właścicielem Ruskowa, Puczyc i Czuchowa k/Łosic (ówcześnie na ziemi mielnickiej). Miał on co najmniej czterech synów: Pawła Saczkowicza (Michnowicza) Raczko, Bartosza Saczkowicza Raczko, Jerzego Saczkowicza (Michnowicza) Raczko de Puczyce et Turośnia i Jana Rafałowicza (Michnowicza) Raczko. Bartosz Raczko był kanonikiem wileńskim, a Jerzy Raczko był sędzią ziemskim bielskim (1514-33) i sekretarzem króla Zygmunta I Starego (od 1533). Nie wiadomo dlaczego synowie Rafałam używali zarówno patronimika Saczkowicz (jak ojciec), jak i Michnowicz. Czyżby Rafał miał jeszcze drugie imię Michał i był tożsamym z ww. Michałem uczestniczącym w spisie wojska ?
-Od St. Mleczki1 i z innych źródeł10 wiemy, że Jan Rafałowicz (Michnowicz) Raczko herbu Ostoja, syn Rafała Raczko Saczkowicza Puczyckiego herbu Ostoja miał dwóch synów: Jana Janowicza i Macieja (Masia), od których można nazwać dwie linie gałęzi żmudzko-litewskiej rodziny Raczko. Po 1516 r. Jan Rafałowicz Raczko posiadał majątki: Ugjany (Łukjany), Podubise i Laskowo we włości Ojgarolskiej w pow. rosieńskim (k/Kowna) oraz Gruszewo w pow. upickim (k/Poniewieża). Prawdobodobnie wtedy już przeniósł się z Podlasia z rodziną na Żmudź, do Kibortyszek, do majątku wniesionego przez żonę z domu Kiborotowiczówną herbu Jastrzębiec10. O potomkach Jana Rafałowicza można mówić jako o Raczkach żmudzkich, lub, że jest to gałąź żmudzko-litewska rodziny Raczko. Raczkowie z tej gałęzi byli polską szlachtą żyjącą w Wielkim Księstwie Litewskim.
+Od St. Mleczki1 i z innych źródeł10 wiemy, że Jan Rafałowicz (Michnowicz) Raczko herbu Ostoja, syn Rafała Raczko Saczkowicza Puczyckiego herbu Ostoja miał dwóch synów: Jana Janowicza Michnowicza i Macieja (Masia), od których można wyprowadzić dwie linie gałęzi żmudzko-litewskiej rodziny Raczko. Po 1516 r. Jan Rafałowicz Raczko posiadał majątki: Ugjany (Łukjany), Podubise i Laskowo we włości Ojgarolskiej w pow. rosieńskim (k/Kowna) oraz Gruszewo w pow. upickim (k/Poniewieża). Prawdobodobnie wtedy już przeniósł się z Podlasia na Żmudź, do Kibortyszek, do majątku wniesionego przez żonę z domu Kiborotowiczówną herbu Jastrzębiec10. O potomkach Jana Rafałowicza można mówić jako o Raczkach żmudzkich, lub, że jest to gałąź żmudzko-litewska rodziny Raczko. Raczkowie z tej gałęzi byli polską szlachtą żyjącą w Wielkim Księstwie Litewskim.
-Potomkami Jana Rafałowicza, którzy byli bezpośrednimi przodkami Jakuba byli kolejno: Jan Janowicz, Stanisław Janowicz i Stanisław Raczko, wszyscy herbu Ostoja, właściciele Kibortyszek. Prawnukiem Stanisława był Władysław Raczko, który był dalej właścicielem Kibortyszek i elektorem Michała Korybuta Wiśniowieckiego ze Żmudzi12 Według St. Mleczki rodzonymi, albo stryjecznymi potomkami Władysława Raczko, prawdopodobnie jego brata Michała, był Antoni Raczko i jego syn Jakub, rotmistrz JKM, obaj posłowie ziemi żmudzkiej. Jak napisano wcześniej, byli oni ostatnimi właścicielami Kibortyszek w linii męskiej, które Jakub pozostawił siostrze. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski Jakub z synem Grzegorzem w 1795 r. opuścił Kibortyszki i osiedlili się w okolicach Liwa k/Węgrowa. W Liwie urodziły się dzieci Grzegorza (czterej synowie i trzy córki). Można powiedzieć, że w ten sposób powstała żmudzko-liwska sublinia gałęzi żmudzko-litewskiej rodziny Raczko. Ich potomkowie żyli początkowo przede wszystkim na Mazowszu, w okolicach Liwa i Kałuszyna.
+Potomkami Jana Rafałowicza, którzy byli bezpośrednimi przodkami Jakuba byli kolejno: Jan Janowicz Michnowicz, Stanisław Janowicz i Stanisław Raczko, wszyscy herbu Ostoja, właściciele Kibortyszek. Prawnukiem Stanisława był Władysław Raczko, który był dalej właścicielem Kibortyszek i elektorem Michała Korybuta Wiśniowieckiego ze Żmudzi12 Według St. Mleczki rodzonymi, albo stryjecznymi potomkami Władysława Raczko, prawdopodobnie jego brata Michała, był Antoni Raczko i jego syn Jakub, rotmistrz JKM, obaj posłowie ziemi żmudzkiej. Jak napisano wcześniej, byli oni ostatnimi właścicielami Kibortyszek w linii męskiej, które Jakub pozostawił siostrze. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski Jakub z synem Grzegorzem w 1795 r. opuścił Kibortyszki i osiedlili się w okolicach Liwa k/Węgrowa. W Liwie urodziły się dzieci Grzegorza (czterej synowie i trzy córki). Można powiedzieć, że w ten sposób powstała żmudzko-liwska sublinia gałęzi żmudzko-litewskiej rodziny Raczko. Ich potomkowie żyli początkowo przede wszystkim na Mazowszu, w okolicach Liwa i Kałuszyna.
 St. Mleczko nie pisze jednoznacznie, że Jan Raczko Rafałowicz Saczkowicz i jego potomkowie byli szlachcicami i pieczętowali się herbem Ostoja (jak jego bracia Paweł i Jerzy oraz ich potomkowie w kolejnych pokoleniach). Wiadomo jednak z dokumentów, że tak było co najmniej do końca XIX w., ale w sublinii żmudzko-liwskiej pierwszym i ostatnim, który pieczętował się herbem Ostoja był Jakub Raczko, chociaż jego syn Grzegorz prawdopodobnie też miał potwierdzone szlachectwo.

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Plik:Herb-Ostoja nowy malowany.jpg|120px|left|]]
-Jakub [[Raczko]] herbu Ostoja był [[Rotmistrz|rotmistrzem]] Jego Królewskiej Mości w XVIII wieku i wraz z ojcem Antonim Raczko byli ostatnimi z rodziny Raczko właścicielami majątku w Kibortyszkach w powiecie rossieńskim. Wywodził się ze żmudzko-litewskiej gałęzi rodziny Raczko, a jego przodkowie mieszkali na terenach Wielkiego Księstwa Litewskiego.
+Jakub [[Raczko]] herbu Ostoja był [[Rotmistrz|rotmistrzem]] Jego Królewskiej Mości w XVIII wieku i wraz z ojcem Antonim Raczko byli ostatnimi z rodziny Raczko właścicielami majątku w Kibortyszkach w powiecie rossieńskim. Prawdopodobnie majątek przejęła siostra Elżbieta, po męzu Szymanowska. Jakub wywodził się ze żmudzko-litewskiej gałęzi rodziny Raczko, a jego przodkowie mieszkali na terenach Wielkiego Księstwa Litewskiego.
-Wg opracowania St. Mleczki1 są oni obaj podpisani na litewskim manifeście konfederacji warszawskiej sejmu konwokacyjnego w 1764 r., zwołanego przed sejmem elekcyjnym, w którym wraz z innymi sprzeciwili się wkroczeniu do Warszawy wojsk rosyjskich dla wsparcia stronników Stanisława Augusta Poniatowskiego i opuścili obrady [http://pl.wikipedia.org/wiki/Sejm_konwokacyjny_(1764) sejmu konwokacyjnego.] W obradach sejmu elekcyjnego już nie wzięli udziału, tak jak inni posłowie opozycji. Rok 1794 zastaje rotmistrza Jakuba Raczkę i jego syna Grzegorza w szeregach wojsk powstania kościuszkowskiego2. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski władze carskie skonfiskowały ich majątki na Żmudzi, zaś Jakub z synem Grzegorzem dla uniknięcia zesłania na Sybir i ratowania życia opuścili Żmudź. Schronili się w 1795 r. w zaborze austriackim, gdzie Jakub z synem osiedlili się w okolicach Liwa k/Węgrowa. Prawdopodobnie w okolicach Węgrowa zamieszkali wcześniej krewni Jakuba z podlaskiej gałęzi rodziny Raczko. Rotmistrz Jakub Raczko zmarł niedługo potem, w 1797 r.
+Wg opracowania St. Mleczki1 są oni obaj podpisani na litewskim manifeście konfederacji warszawskiej sejmu konwokacyjnego w 1764 r., zwołanego przed sejmem elekcyjnym, w którym wraz z innymi sprzeciwili się wkroczeniu do Warszawy wojsk rosyjskich dla wsparcia stronników Stanisława Augusta Poniatowskiego i opuścili obrady [http://pl.wikipedia.org/wiki/Sejm_konwokacyjny_(1764) sejmu konwokacyjnego.] W obradach sejmu elekcyjnego już nie wzięli udziału, tak jak inni posłowie opozycji. Rok 1794 zastaje rotmistrza Jakuba Raczko i jego syna Grzegorza w szeregach wojsk powstania kościuszkowskiego2. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski Jakub z synem Grzegorzem dla uniknięcia zesłania na Sybir i ratowania życia opuścili Żmudź. Schronili się w 1795 r. w zaborze austriackim, gdzie Jakub z synem osiedlili się w okolicach Liwa k/Węgrowa. Prawdopodobnie w okolicach Korytnicy i Węgrowa zamieszkali wcześniej krewni Jakuba z podlaskiej gałęzi rodziny Raczko. Rotmistrz Jakub Raczko zmarł niedługo potem, w 1797 r.
 === Przodkowie Jakuba Raczko ===