https://ostoya.org/wiki/index.php?action=history&feed=atom&title=Strachota_Miko%C5%82ajewicz_ze_%C5%9Aciborzyc 2026-04-16T11:42:54Z Historia wersji tej strony wiki MediaWiki 1.35.8 https://ostoya.org/wiki/index.php?title=Strachota_Miko%C5%82ajewicz_ze_%C5%9Aciborzyc&diff=12845&oldid=prev 2020-03-26T16:34:25Z

<p>dodany artykuł</p> <p><b>Nowa strona</b></p><div>[[Plik:Herb Ostoja w Kościele w Wysocicach.JPG|220px|thumb|right|Godło herbu Ostoja wyryte na portalu kościoła w Wysocicach]]<br /> <br /> '''Strachota Mikołajewicz ze Ściborzyc''' herbu Ostoja (zm. po 1261 r.) – dziedzic Ściborzyc, podkomorzy mazowiecki, dworzanin księcia mazowieckiego Siemowita I.<br /> <br /> <br /> == Życiorys ==<br /> Strachota był synem [[Mikołaj ze Ściborzyc|Mikołaja ze Ściborzyc]] herbu Ostoja, fundatora kościoła w Wysocicach. Strachota wraz z bratem Ściborem po śmierci ojca sprzedali Ściborzyce klasztorowi cystersów w Szczyrzycu. Potwierdzenie tego faktu znajduje się w dokumencie datowanym na dzień 14 maja 1252 roku, zatwierdzanym przez książę Bolesław Wstydliwy.<br /> <br /> <br /> Po sprzedaży ojcowizny Strachota przeniósł się na Mazowsze, gdzie władał książę Siemowit I, syn Konrada Mazowieckiego. Rycerz Strachota wymieniony jest na kilku dokumentach tego księcia - z 1254 roku wystawionych w Płocku, z Ostrowia z 1256 roku i z Czerwińska z 1257 roku oraz na dokumencie z 1261 roku z Błonia, gdzie świadkuje jako podkomorzy. Karierę Strachoty na Mazowszu potwierdza niemal identyczny z wysocickim znak (godło herbu Ostoja) na ołowianej plombie z Drohiczyna, grodzie Siemowit I przebywał ze swą drużyną po 1252 roku.<br /> <br /> <br /> == Zobacz też ==<br /> * [[Historia rodu Ostoja]]<br /> * [[Mikołaj ze Ściborzyc]]<br /> * [[Ścibor ze Ściborzyc]]<br /> <br /> <br /> == Bibliografia ==<br /> * R. Kalinowski, ''Protoheraldyczny znak na portalu kościoła w Wysocicach a historia herbu Ostoja w średniowieczu'', Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii, t. XV (XXVI).<br /> * F. Piekosiński, ''Rycerstwo polskie wieków średnich'', t. 3, zeszyt dodatkowy, s. 733.</div>

Rafal