Historia rodziny Kałłaur

Kałłaur (Kałaur, Kałuwur) – odwieczna szlachta, stara rycerska rodzina rodem z Wielkiego Księstwa Litewskiego, zacna i dla Rzeczypospolitej Obojga Narodów wielce zasłużona, pieczętująca się herbem Ostoja, należąca do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców). Osiedleni byli we wsi Kałaurowicze, leżącej nad rzeką Prypeć (obecnie w granicach Białorusi).

Pochodzenie rodziny Kałłaurów herbu Ostoja

Kałłaurowie herbu Ostoja wywodzącą się z dawnego (przedrozbiorowego) powiatu pińskiego województwa brzeskolitewskiego Wielkiego Księstwa Litewskiego i Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Protoplastą tej zacnej rodziny można uznać pińskiego bojara i urzędnika Fedora (Chwiedzkę) Lienkaviča Kałaura, którego najwcześniejsza pisemna wzmianka pochodzi z 1521 roku. Kałłaurowie osiedleni byli w Kałłaurowiczach, które zostały po raz pierwszy wymienione w 1567 roku.

Znani przedstawiciele rodziny Kałłaurów herbu Ostoja

• Fedor Lienkavič Kałaur (zm. po 1528) – piński bojar, rycerz, ziemianin i urzędnik.
• Pronko Kałłaur (zm. po 1584) – woźny powiatu pińskiego.
• Kazimierz Kałłaur (poł. XVIII w.) – rotmistrz powiatu pińskiego.
• Dawid Kałłaur (zm. po 1767) – dziedzic w Kałłaurowiczach.
• Piotr Kałłaur (zm. po 1853) – wybrany przedstawicielem szlachty powiatu pińskiego w 1853.
• Bazyli Kałłaur (zm. ok. 1864) – powstaniec styczniowy. W roku 1933 w Szołomiczach odsłonięto pomnik, między innymi, ku jego czci.
• Szymon Kałłaur (zm. ok. 1864) – powstaniec styczniowy. W roku 1933 w Szołomiczach odsłonięto pomnik, między innymi, ku jego czci.
• Wasyl Kałłaur (1838-1919) – naczelnik miasta Aulie-Ata (dzisiejszy Taraz w Kazachstanie), archeolog i orientalista.
• Jan Kałłaur (ur. 1892) – major Wojska Polskiego, w służbie 18 pułku ułanów.
• Mikołaj Kałłaur (1920-2017) – pułkownik LWP, żołnierz 1 Armii Wojska Polskiego, dyplomata wojskowy, publicysta, członek PZPR.
• Konstantyn Kallaur (ur. 1934) – prof. języka i literatury rosyjskiej w USA.
• Paweł Kałłaur (ur. 1962) – przewodniczący Zarządu Narodowego Banku Republiki Białorusi.

Przypisy

1. .

Źródła i literatura

• S. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich w Polsce, Wilno 1929, s. 407.
• R. Horoszkiewicz, Notatki heraldyczne ze wschodniego Polesia [w:] Miesięcznik Heraldyczny, R. IX, 1930, s. 154.
• Księga pisarza dawnego starostwa pińskiego skompilowana na polecenie króla Zygmunta Augusta w latach 1561-1566 przez L. Voynę, cz. II, Wilno 1874, s. 338.
• J. N. Bobrowicz, Dodatek do Herbarza polskiego Kaspra Niesieckiego obejmujący dalsze rodowodowe wiadomości [...], Lipsk 1844, s. 206.
• S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1909, t. VI, s. 162.
• Wikipedia: Kałłaur herbu Ostoja